به یک سخنگوی خوب نیازمندیم

ذیلا به پاره‌ای از این شرایط به طور فشرده و گاه با ایما و اشاره، اشاره می‌شود.

1 - قادر به تکلم باشد: شخص سخنگو باید بتواند صحبت کند. مگر این که به «سخن نگو» نیاز باشد که عجالتا نیازی نیست. البته فرق بین سخنگویی و سخنرانی را هم بداند. سخنگو، سخنان خودش را نمی‌گوید. آنچه استاد خودش گفت بگو، می‌گوید.

2 - همسرش سخنگوتر نباشد: یک سخنگوی کاردرست باید که محرم راز باشد و طوری نباشد که فرضا عیال وی از او سخنگوتر باشد؛ او ماهی یک بار سخن بگوید و همسرش روزی یک بار یا بیشتر. اگر این طوری باشد، نقش ارزنده سخنگو لرزنده می‌شود و چنان که باید و شاید پررنگ نخواهد بود. یک سخنگو لازم است که در انتخاب همسر لازم دقت بیشتر به عمل آورد که معجزه هزاره چهارم از آب درنیاید.

3 - زن باشد بهتر است: سخنگو باید خوش صحبت باشد و همیشه توی آستینش سخنان زیادی برای زدن داشته باشد. از آنجا که سیاست دولت فعلی نیز استفاده بهینه از زنان در پست‌های بالا می‌باشد؛ فلذا خالی از لطف نخواهد بود که برای اولین بار در طول تاریخ این سرزمین و اطراف آن، یک زن سخنگوی دولت شود. به شرط آن که او نیز در انتخاب همسرش دقت کافی به عمل آورده باشد.

4 - از حلقه نزدیکان باشد: یک فرد سخنگوی دولت، هر چقدر که به کانون قدرت دولت نزدیک‌تر باشد، به همان میزان از اطلاعات بیشتر و دقیق تری بهره مند است. چنان نخواهد بود که مثلا سخنگو بیاید در پشت تریبون رسمی سخنگویی‌اش استعفا یا برکناری فلان وزیر را شایعه و حتی دروغ سیزده بنامد و بلافاصله، چهار روز بعد، استعفا یا برکناری آنها از سوی دولت اعلام شود. سخنگو، نه باید اطلاعات غلط تحویل ملت بدهد، نه اطلاعات سوخته که مفتش گران می‌باشد.

5 - چند شغله نباشد: یک سخنگوی موفق باید بتواند به یک یا دو شغل اکتفا نماید و خرج زن و زندگی‌اش را از همین راه و از راه حلال در آورد. چنان نباشد که مثلا همزمان، هم سخنگوی دولت باشد، هم وزیر دادگستری، هم عضو شورای نگهبان، هم رئیس ستاد مبارزه با قاچاق کالا، هم استاد دانشگاه، و هم یک پدر موفق و همسر نمونه. اینها همه‌اش وقت و حواس لازم دارد. فلذا اکتفا کردن به همان یک پدر موفق و یک همسر نمونه بودن و یک سخنگوی خوب شدن کفایت می‌نماید. برای بقیه شغل‌ها آدم هست. تا بخواهید ما نخبه داریم. فقط یکی باید جمع و جورشان کند که ما می‌توانیم.

رضا رفیع