ربطی به بدخطی ندارد

2- مشتری‌های کافه بشدت غرق در قرن 21 هستند و علاقه خاصی به استفاده از امکانات دارند.

3- خود کافه به گسترش تکنولوژی علاقه داره که باعث می‌شه به طور غیرمستقیم بگه ایمیل بزنین، ولی یه جوری وانمود کنه که انگار داره می‌گه نامه بنویسین.

4- احتمال گم شدن نامه از مبدا تا مقصد که همون میز کافه باشه زیاده. طبق گفته‌های خود کافه میزش خیلی شلوغه. من حدس می‌زنم که 90 درصد نامه‌ها اونجا گم می‌شن.

5- به ایمیل‌ها در کمتر از یک ماه جواب داده می‌شه، ولی به نامه‌ها 3 ماه طول می‌کشه تا جواب داده بشه (تجربه دارم‌ها، نگی از خودش درآورده».)

این هم یک خاطره از ساناز: «کلاس دوم ابتدایی بودم و داداشم سعیدخان که اون موقع 5 ساله بود، کتاب فارسی منو پاره کرده بود. من هم از ترس این که خانم معلم‌مان به خاطر پاره بودن کتاب بنده را تنبیه نکنه تصمیم گرفتم حقه‌ای سوار کنم. فردای اون روز سر کلاس بودم زنگ فارسی. به دوستم گفتم کتاب من رو باز کنه و خودم به بهانه‌ای رفتم بیرون از کلاس و وقتی برگشتم طوری وانمود کردم که انگار دوستم کتاب رو پاره کرده و حالا گریه کن و کی گریه نکن. هر چقدر دوست من طفلکی قسم می‌خورد که پاره کردن کتاب کار اون نبوده من بیشتر شلوغ می‌کردم، اما خانم معلم خیلی خونسرد گفت که ایرادی نداره. چسب بزن دوباره درست می‌شه. من که دیدم برخورد خانم معلم کاملا متفاوت با انتظار من بود، عذاب‌وجدان گرفتم که چرا در حق دوستم نامردی کردم و تصمیم گفتم مثل شیر جلو برم و توضیح بدم که این کتاب رو داداشم پاره کرده. چشمتون روز بد نبینه، وقتی من اصل ماجرا رو برای خانم معلم مهربون گفتم چنان خط‌کش‌باران شدم که توبه کردم و تصمیم گرفتم تا آخر عمرم دروغ بگم. خانم معلم نه‌تنها به خاطر دروغم کتک مفصلی به من زد که تازه گفت فردا باید با مامانت بیای مدرسه تا ببینیم چرا تو این قدر دروغگویی. وقتی رفتم خونه و به مامانم گفتم که فردا باید بیایی مدرسه و ماجرای دروغ گفتنم رو تعریف کردم هم یک کتک مفصل از مامان خوردم. یه نفر دیگه کتاب پاره می‌کنه من باید کتک بخورم.( »الهی بمیرم دخترم تو که واسه خودت یک پا نل و حنا و پرین بودی در کودکی باباجان)!