غایبان نمایشگاه قرآن

چنین رخداد بزرگی مانند هر رویداد مشابه دیگر حاشیه‌ها و جذابیت‌هایی دارد که گاه این حاشیه‌ها از متن ماجرا جلوه‌گری بیشتری پیدا می‌کند.

استقبال و حضور بیش از 2 میلیون نفر از مردم که در روزهای پایانی نیز به اوج خود رسیده بود، حاشیه‌های زیبایی را رقم زد.

مردمی که به مصلی می‌آمدند و از نمایشگاه قرآن بازدید می‌کردند، سفره‌های دل و افطارشان ساده‌تر و صمیمی‌تر از مردمی بود که هر روز در کوچه و خیابان می‌بینیم؛ مردمی که یک شب از ماه مبارک رمضان را به شب‌نشینی قرآنی اختصاص دادند؛ در این شب‌های نورانی نمایشگاه بیش از 4000 کودک یتیم و نیازمند را به سرپرستی پذیرفتند و حمایت کردند.

مردمی که به مصلی می‌آمدند و قرآن بر سر می‌گرفتند، قرآن می‌خواندند یا قرآن می‌خریدند مردمی «بالادست» بودند و به قول سهراب: مردم بالادست‌ / چه صفایی دارند / چشمه‌هاشان جوشان / مردمش می‌دانند، که شقایق چه گلی است‌!

این مردم که سرخی شقایق را می‌فهمند، در طول حدود یک ماه چندین هزار واحد از خون سرخشان را اهدا کردند و با روح و جانی سبک‌تر به خانه‌هایشان بازگشتند.نمایشگاه قرآن در طول زمان برپایی‌اش، بیش از آن که محلی برای آموزش، تفرج یا خرید محصولات قرآنی و فرهنگی باشد یک کلاس درس صمیمی و خودمانی بود؛ کلاسی که به برکت کلام الله مجید این معجزه جاودان پیامبر اکرم (ص) هیچ گاه استاد، شاگرد و مکتبش، طعم روزمرگی و تکرار را نمی‌چشند. اما امسال این کلاس درس اخلاق و مهربانی، کنار حضور و استقبال پر شور مردم، غایبان بزرگی نیز داشت. غایبانی از جنس حاکمان بر مردم، غایبانی از جنس آنها که قرار است مشوق و الگوی حضور در مکتب عشق و انس به قرآن باشند.

حدود یک ماه نمایشگاه قرآنی در حالی گذشت که خیلی ها توفیق حضور در یک شب نورانی در نمایشگاه قرآنی را از دست دادند.

جناب آقای دکتر علی لاریجانی، رئیس محترم مجلس شورای اسلامی به عنوان یکی از ارکان مهم نظام که مبنا و آغاز قانون اساسی اش قرآن است (لقد ارسلنا رسلنا بالبینات و انزلنا معهم الکتاب و المیزان لیقوم الناس بالقسط) ایشان حتی برای مراسم اختتامیه نمایشگاه نیز به وعده حضور خود وفا نکردند.

در طول این یک ماه، چند نفر از اعضای دولت محترم زحمت بازدید و حضور در بزرگ‌ترین رخداد فرهنگی و قرآنی کشور را به خود دادند؟

البته برخی برای توجیه این غیبت، انتخابات و جابه‌جایی دولت و استعفای وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و... را طرح می‌کنند اما جدای از آن باید پرسید آیا همه این جابه جایی‌ها و تغییر و تحول‌ها مگر جزء برای تحقق اهداف اصیل انقلاب اسلامی و اجرای آموزه‌های قرآن کریم و نهج‌البلاغه مولا علی (ع) در یک جامعه و خانواده قرآنی است؟

گاهی فکر می‌کنم این گلایه و انتقاد استاد شهریار پرهیزکار که در نمایشگاه امسال مطرح شد، کاملا صحیح است؛ پرهیزکار گفت: چند نفر از مسوولان را می‌شناسید که حوصله و انگیزه برگزار کردن و گوش دادن به یک جلسه چند ساعته قرائت قرآن را داشته باشند و در طول سال یک بار یا 2 بار چنین محفلی را برپا کنند و میزبان نوکران و خادمان قرآن باشند.

سینا علی محمدی