بازی با آبروی مردم

این نماینده گفته بود از آنجا که حل بسیاری از مسائل و مشکلات جامعه از طریق نهادها و سازمان‌‌های مرتبط صورت می‌گیرد، هر کسی نمی‌تواند در این خصوص راهکار ارائه کند و..... اما گذشته از آن که باید درباره تیتر این خبر با عنوان «بررسی ریشه‌‌های فرهنگی مهم‌ترین اصل در مبارزه با پدیده زنان خیابانی است» و تیتر خبر بعدی آن خبرگزاری با عنوان «عدم مبارزه با پدیده زنان خیابانی سلامت جامعه را به خطر می‌اندازد» بیشتر تامل کرد که چرا همیشه در مواجهه با پدیده زنان ویژه نخستین راهی که به نظرمان می‌رسد مبارزه و پاک‌کردنشان از صفحه روزگار است.

چرا آنها را معلول دیگر عوامل اجتماعی نمی‌دانیم و یادمان نمی‌افتد که احتمالا هر‌یک از این زنان مشتریانی از جنس مخالف دارند که هیچ اسمی بر آنها نهاده نشده و در صورت حمایت، شاید شمار زنان ویژه خیلی کمتر از آنچه امروز هست، می‌شد. نکته‌ای که باعث شده امروز یادداشتی برایتان بنویسم، عکس آن خبر است، عکسی بزرگ از زنی جوان با شالی بلند و سرخ رنگ که با چهره‌ای کاملا نمایان رو به دوربین کنار ماموران پلیس (احتمالا ماموران گشت ارشاد) ایستاده است و لبخند می‌زند و این در‌حالی است که صورت ماموران پلیس با نرم‌افزار فتوشاپ کاملا تار شده است!

نمی‌دانم آن زن کیست، نمی‌دانم امروز کجاست، نمی‌دانم اصلا خبر دارد که از ساعت 12 روز گذشته تا همین حالا که این یادداشت را می‌خوانید هزاران نفر چهره‌اش را به عنوان زن‌ویژه دیده‌اند، نمی‌دانم آیا زنی ویژه است یا مسلمانی نیازمند نهی از منکر که به شیوه گشت ارشادی‌ها به او درباره حجابش تذکر داده شده است، اما پاسخ این پرسش‌ها هر چه باشد یک‌حقیقت انکارناپذیر در این میان وجود دارد: مسوولان آن خبرگزاری، هرگز نمی‌توانند مطمئن شوند که سوژه آن عکس زنی ویژه است و حتی اگر به این مساله ایمان هم داشته باشند، هیچ دینی به آنها اجازه ریختن آبروی انسانی را نداده است تا آنجا که در «المحجه البیضاء» فیض کاشانی به نقل از تفسیر نمونه از قول پیامبر گرامی اسلام (ص) نقل شده است که می‌فرمایند: درهمی که انسان از ربا به دست می‌آورد گناهش نزد خدا از36 زنا بزرگ‌تر است و از هر ربا بالاتر، ریختن آبروی مسلمان است.»

مریم یوشی‌زاده