نتیجه‌گیری نه به هر قیمت

بی‌شک از هفته دهم به بعد، کیفیت واقعی تیم‌ها رو می‌شود.

نکته کاملا مشخص این است که برنامه‌ریزی سازمان لیگ ما بر اساس راهیابی تیم ملی به جام‌جهانی شکل گرفته بود و بر همین اساس، فرصتی کافی برای آماده‌سازی مناسب تیم‌ها وجود نداشت و این لطمه زیادی به تعدادی از تیم‌ها و بازیکنان مطرح ما زده است.

ناآمادگی یا مصدومیت بازیکنان که ناشی از فرسایش آنهاست، ستاره‌های سرنوشت‌سازی از لیگ گذشته را به بازیکنانی نه‌چندان تعیین‌کننده یا دور از میادین تبدیل کرده است.

به عنوان مثال، مجتبی جباری که نقشی کلیدی در موفقیت های سال پیش استقلال داشت، بدون انجام مسابقه با مصدومیتی سنگینی رو‌به‌رو شد و از دل لیگ بیرون رفت. یا سید مهدی رحمتی که 2 سال گذشته، تاثیری عجیب در موفقیت‌های مس کرمان داشت در شروع لیگ امسال، آن رحمتی گذشته نبوده است.

به هر حال بی‌توجهی به افت بازیکنان شاخص و کلیدی که معمولا تغذیه‌کننده‌های اصلی تیم ملی هستند، در سرنوشت فوتبال ملی ما تاثیر تلخی در پی دارد.

از نگاه من هنوز بازیکنی به عنوان پدیده‌ای جدید در لیگ امسال ظهور نکرده، ولی تیم مقاومت سپاسی را کسی نمی‌تواند به عنوان یک پدیده از نظر دور نگه دارد؛ تیمی که صدرنشینی لیگ برتر را هم در حضور همه مدعیان در اختیار گرفته است.

استیل‌آذین هم بویژه در 3 بازی اول خود، استانداردهای خوبی از تیمی تازه وارد به لیگ برتر را چه در زمین و چه روی نیمکت خود نشان داده است. البته ذوب‌آهن هم روندی متعادل، خوب و رو به رشد را طی کرده که در عین حال، کاملا هم قابل پیش‌بینی بود، چون 90 تا 95 درصد تیم موفق سال گذشته این باشگاه برای امسال هم حفظ شده‌اند.

به هر حال آنچه واقعیت دارد این که لیگ ما لیگی دولتی است و چگونگی اداره‌اش توسط مدیران دولتی، کیفیت آن را تعیین می‌کند. در این نحوه اداره، من از موضوع پرداختن به منشور اخلاقی بشدت دفاع می‌کنم و معتقدم خود باشگاه‌ها باید با قدرت و جدیت بالا، متولی و پیگیر اجرای رعایت موازین اخلاقی در محیط خود شوند و مدیران باشگاهی با پرهیز از فلسفه «نتیجه‌گیری به هر قیمت ممکن»، بر نظم، اخلاق، انضباط و عملکرد اجتماعی بازیکنانشان نظارتی قوی داشته باشند.

بیژن ذوالفقارنسب