آزمونی برای گوش‌ها

شنوایی‌سنجی عمده‌ترین روش ارزیابی شنوایی است. شنوایی‌سنجی با صدای خالص و گاه شنوایی‌سنجی گفتاری، جهت برآورد شدت، محل و نوع اختلالات شنوایی به‌کار می‌رود. شاید برای شما جالب باشد بدانید هر یک از آزمون‌ها چیست و چگونه عمل می‌کند.

- آزمونPTA یا شنوایی‌سنجی با صدای خالص، متداول‌ترین روش شنوایی‌سنجی در کلینیک محسوب می‌شود، با این‌حال این روش تنها قادر به تشخیص کم شنوایی متقارن و دو طرفه حسی عصبی بوده در حالی که علت اختلال قابل تشخیص نیست. شنوایی‌سنجی گفتاری در صورت دسترسی از دو حیث کمک کننده است، اول این‌که اختلال شنوایی‌سنجی گفتار نسبت به تن خالص از ارزش تشخیصی بیشتری برخوردار است و این روش می‌تواند اختلال در ناحیه حلزون و اختلال عصبی یا اختلال مرکزی را مشخص کند.

- تمپانومتری روش دیگر رایج شنوایی‌سنجی است در این روش میزان قابلیت پذیرش یا برعکس آن، مقاومت سیستم شنوایی سنجیده می‌شود. هر چقدر قدرت پذیرش بیشتر باشد، انرژی صوتی بیشتری جذب خواهد شد و هر چقدر مقاومت بیشتر باشد، سیستم غیر قابل انعطاف‌تر بوده و انرژی بیشتری به مجرای گوش بر می‌گردد. تمپانومتری روش ساده‌ای است که بویژه در کودکان کم سن و سال مفید است.

در تمپانومتری از یک گوش ویژه با سه سوراخ مجزا استفاده می‌شود که می‌توان با ایجاد صوت و دمیدن هوا از طریق آن، شرایط انتقال را در حالات مختلف سنجید. با رسم کردن قابلیت پذیرش گوش در یک محور و فشار هوا در محور دیگر، یک تمپانوگرام به‌دست می‌آید که میزان مقاومت و پذیرش انرژی صوتی توسط گوش را نشان می‌دهد. قابلیت پذیرش صوتی هنگام مساوی بودن فشارها در دو طرف پرده صماخ بیشترین مقدار را دارد.

- شنوایی‌سنجی گفتاری روش متداول دیگری است که به‌جای صدای خالص از کلمات استفاده می‌شود. این آزمون شامل دو قسمت آستانه درک گفتار و توانایی تفکیک گفتار است.

در آستانه درک گفتار فرد شنونده باید بتواند 50 درصد کلمات یک لیست از کلمات دو سیلابی مشخص را تکرار کند.

در توانایی تفکیک گفتار با استفاده از یک لیست کلمات تک سیلابی و با شدت معادل 40 هرتز یا بیشتر انجام می‌شود. افراد طبیعی، 100 95 درصد این کلمات را به درستی تکرار می‌کنند. بیماران مبتلا به کاهش شنوایی عصبی یا مرکب ممکن است قادر به تکرار میزان بسیار کمتری از کلمات باشند.

- ارزیابی شنوایی در کودکان به علت اهمیت آن در یادگیری، بسیار مهم است. دقیق‌ترین و قابل اعتمادترین روش برای آزمایش شنوایی در این گروه سنی، بررسی آستانه شنوایی با ارزیابی پاسخ به تحریک ساقه مغز است.

آزمونی ساده

برای اغلب والدین مهم است که بتوانند خود به‌طور تقریبی از وضعیت شنوایی کودکشان اطلاع داشته باشند. با آزمونی ساده می‌توانید به‌طور تقریبی از صحت شنوایی کودک یا نوزاد خود مطمئن شوید. برای این منظور کافی است پشت سر کودک بایستید و در یک فاصله مناسب زنگوله یا وسیله مشابهی را به صدا در‌آورید. در مورد نوزادان بر حرکات نوزاد توجه کنید. زمانی که صدای دیگری در محیط وجود نداشته باشد و شنوایی کودک سالم باشد حرکاتی که نشان‌دهنده درک شنوایی اوست خواهید دید. مثل چرخاندن سر، دست و پا زدن و... . در مورد کودکان بزرگ‌تر حرکات و رفتارهای پخته‌تری می‌توان مشاهده کرد. ممکن است این کودکان پرسش‌هایی مبنی بر منبع صوت داشته باشند. همین آزمایش را در حالی که در سمت راست کودک ایستاده‌اید انجام دهید. تشخیص درست جهت منبع صوت با حرکت و توجه کودک به آن سمت مشخص می‌شود. همین آزمایش را با گوش چپ نیز انجام دهید.