حریم خصوصی ماشین مشدی ممدلی!

بسیاری از ما در طول زندگی دچار برداشت‌های نادرستی از برخی مفاهیم و موضوعات هستیم که بعضا ممکن است تا مدت‌ها اسیر و اجیر این برداشت غلط خودساخته باشیم؛ تا این که شانس بیاوریم و تلنگری به ما بخورد و آن‌گاه مثل خواجه حافظ شیرازی، بدون کمترین فشار خاصی، روز روشن اعتراف کنیم که: «خود غلط بود آنچه می‌پنداشتیم.»

یکی از این برداشت‌های غلط که گریبانگیر خود بنده (و امثال بنده) شده بود و تا به حال با یک قیافه حق به جانب، همچین خیالات می‌کردیم که لابد ما درست می‌فهمیم ولاغیر؛ همین قضیه خصوصی دانستن حریم خودروی شخصی‌مان بود که یکی از دوستان دیروز خیلی خصوصی در گوش ما محکم گفت که غلط می‌فرمودیم. این‌طوری‌ها هم نیست که ما تصور باطل می‌کردیم.

شاهد مثال: اگر خودروی شخصی آدم، حریم خصوصی او به حساب می‌آمد، پس چرا از سوابق ایام کلی حرف و حدیث در‌راستای ماشین مشدی ممدلی و تشکیلات آن ردیف کرده‌اند؟ به گونه‌ای که اینک حتی بچه کوچک منزل ما هم می‌داند که: «ماشین مشدی ممدلی/ نه بوق داره، نه صندلی.....» و این نبوده مگر به خاطر آن که یک‌بار حتما خیلی خوب و دقیق داخل ماشین وی را که به آن مظنون شده بوده‌اند، حسابی به هم ریختند و گشتند تا آن که توانستند پی به نقایص خطرناک آن هم ببرند.

استناد حقوقی: حریم خصوصی در عرف حقوق بین‌الملل به مکانی می‌گویند که اولا دربسته باشد و در ثانی مال خود شخص به اتفاق خانواده‌اش باشد که داخل آن زندگی کند و زن و شوهر در زیر سقف مشترک مورد نظر آن، شریک غم و شادی هم باشند تا گیسوانشان مثل دندان‌های کاشته شده‌شان شود. از این منظر، ماشین جزو حریم خصوصی حساب نمی‌شود؛ چون در شارع عام (خیابان سابق) قرار دارد و همه مردم از طریق شیشه‌هایش داخل آن را می‌بینند و بر تمام فعل و انفعالات داخل آن اشراف کامل دارند. از این حیث اگر نیاز باشد، تا داخل داشبورد آن را هم می‌توان گشت. همچنین ترک‌های مختلف سی‌دی پلیر ماشین را بررسی کرد.

پرسش حقوقی: از آنجا که تلفن همراه آدم نیز اگرچه در دست یا جیب و کیف او قرار دارد، اما در یک نگاه کلان و کلی در حقیقت در وسط شارع عام قرار دارد؛ فلذا تکلیف موبایل و حافظه جانبی آن (معروف به رم) چه می‌باشد؟ آیا حریم خصوصی آدم حساب می‌شود یا که چی؟....