یک دماوند ، هزار سلیقه

البته خبر آسفالته شدن این جاده صحت ندارد و تنها مسیر دامنه تا استراحتگاه گوسفندسرا، خاکریزی و تسطیح شده است؛ اما دوستداران طبیعت و فعالان محیط زیست که روز پنجشنبه درست در کنار تابلویی که می‌گوید کوه دماوند یک اثر ملی است، گردهم آمدند تا بگویند اگر پافشاری آنان و کمک خبرنگاران نبود، تاکنون این راه آسفالت شده بود.

البته آنها حدس‌هایی را مطرح می‌کنند و این احتمال را می‌دهند که دست‌هایی در کار است که قصد احداث هتل در این منطقه و فروش زمین‌های آن را دارد؛ اما جاده‌کشی در مسیر قله شاید تنها بخشی از مشکلات دماوند باشد؛ چرا که وجود انبوه آشغال در منطقه و بوی نامطبوعی که از آن بلند می‌شود، در کنار معادنی که هر یک با مجوزهای دولتی مشغول به کارند، تخریب در این کوه را با شدتی بیشتر از احداث یک جاده دنبال می‌کنند.

روز پنجشنبه رئیس انجمن حفاظت از محیط کوهستان خبر داد که در ارتفاع 3800 متری کوه دماوند سازمان صنایع و معادن مجوز بهره‌برداری از یک معدن سنگ را صادر کرده است.

این در حالی است که یکی از کوهنوردانی که مرتب به آن منطقه می‌رود نیز فعالیت این معدن را تایید کرده است حتی خبرنگاران حاضر در منطقه نیز به چشم دیدند چطور 2 معدن پوکه معدنی در «رینه» پوشش گیاهی بخش زیادی از کوه را از بین برده و انبوهی از خاک نرم و روان را در سراسر منطقه پراکنده کرده است.

البته وقتی دوستداران طبیعت و جمعی از خبرنگاران در دانشگاه شهر رینه رودرروی تعدادی از مسوولان این استان قرار گرفتند، نه تنها نارضایتی از این وضعیت را از زبان آنها نشنیدند، بلکه آنها را در زمره موافقان این تخریب‌ها یافتند.

رئیس شورای شهر رینه در حالی که جاده کشی در دماوند را تنها یک‌اقدام برای اصلاح 2800 متر از مسیر قله می‌نامید، هرگونه فعالیت معدنی در ارتفاع 3800 متری را تکذیب کرد و زمانی که با اعتراض خبرنگاران مواجه شد، مسائل استان مازندران را به خود مردم و مسوولان این استان مرتبط دانست.

در این میان معاون منابع طبیعی استان مازندران نیز  که اظهارنظراتش تنها به چند جمله خلاصه شد  اعلام کرد هر کاری که برای عمران انجام می‌شود، یک طرف آن تخریب است.

اما اظهارات فرماندار آمل که بوضوح نشان از موافقت او با احداث جاده در دماوند داشت، سبب شد در نهایت میان او و چند تن از خبرنگاران، چالش لفظی ایجاد شده و فضای جلسه برای لحظاتی متشنج شود.

فرماندار آمل نظراتش را این گونه بیان کرد: آیا داشتن برق، تلفن، احداث سکوی نفت، چادر و امکانات دسترسی به قله (جاده)‌ اقدامی ضدطبیعت است؟ آیا آسفالت‌ریزی برای مهار خاک‌های روان کاری ضدطبیعت است؟ مازندران تازه دارد به حقوق اولیه‌اش می‌رسد.

اکبریان که این جملات را با حرارت خاصی بیان می‌کرد، هر چند با تایید بخشدار و معاون اداره منابع طبیعی مازندران مواجه شد، اما هرگز نتوانست حاضران در جلسه را قانع کند.

تا آنجا که ترک جلسه از سوی او و بی‌پاسخ ماندن پرسش خبرنگاران نشان داد که دلسوزی برای سرنوشت دماوند موضوعی است که تنها در رسانه‌ها و تهران وجود دارد.

مریم خباز