خستگی از تنم بیرون رفت

اولین تجربه مربیگری در مسابقه‌های بین‌المللی رسمی چطور بود؟

یونیورسیاد اولین تجربه مربیگری‌ام بود‌. خیلی سخت بود‌. قبل از مسابقه هم بچه‌ها باید تمرین می‌کردند؛ چراکه نتیجه آن اهمیت زیادی داشت و نباید از تمرین خوب می‌گذشتیم‌. البته اهمیت رقابت‌ها، فشار زیادی به همراه داشت‌.

اما تحمل این فشار ارزشش را داشت‌.

بله‌. با نتیجه‌ای که بچه‌ها گرفتند، خستگی از تنم بیرون رفت‌. رکوردهایی که آنها زدند خیلی به من چسبید. دست‌شان درد نکند‌.

سطح رقابت‌ها خیلی بالا بود؟

امسال بالاترین سطح را داشت‌. تا پرتاب سوم، محمود اول بود، اما در پرتاب دوم با رکورد 62 متر تمرکزش را از دست داد‌. در پرتاب چهارم، رقیب آلمانی، محمد را در پرتاب پنجم گرفت و پرتابگر استونی 37/63 انداخت و دوم شد‌. محمد با 40/64 سانتی‌متر پرتابگر آلمانی را گرفت‌. پس از او پرتابگر آلمان و استونی بودند‌. محمود در پرتاب آخر 67/64 سانتی‌متر انداخت‌. در حالی که پرتابگر آلمانی و استونی نتوانستند بچرخند، اما محمد 37/65 سانتی‌متر پرتاب کرد و قهرمان شد‌.

چقدر موقع مسابقه دعا کردید که برادران‌تان مدال بگیرند؟

چون به آنها اعتقاد داشتم‌. فقط می‌گفتم خدایا! می‌دانی چقدر زحمت کشیده‌ام‌. می‌دانی چقدر بچه‌ها کار کرده‌اند‌. البته می‌خواستم بچه‌ها از برخی مسائل زمینی دور باشند؛ همین‌.

چقدر مطمئن بودید شاگردان‌تان مدال می‌گیرند؟

برای طلای رقابت‌ها به صربستان رفته بودیم‌. حتی پرچم ایران را هم برای دور افتخار برده بودم، اما به بچه‌ها نشان ندادم تا تمرکزشان به‌هم نخورد‌. نمی‌خواستم تحت فشار باشند‌. حتی اجازه ندادم آنها قبل از اعزام مصاحبه کنند‌.

وقتی رقابت اینقدر نزدیک بود، استرس نداشتید که طلا را از دست بدهید؟

وقتی در پرتاب سوم پرتابگر آلمانی جلو افتاد متوجه شدم طلا را از دست دادیم‌. آنقدر ناراحت بودم که با مشت به صندلی زدم؛ طوری که دستم بی‌حس شد‌.

گفتید گریه هم کردید‌. این اشک شوق بود یا ناراحتی؟

رقابت نزدیک، فشار زیادی به محمد و محمود آورد‌. آنقدر که متوجه شدم بچه‌ها در پرتاب‌های آخر با تمام وجود پرتاب می‌کردند تا از حریفان عقب نمانند‌. وقتی در پرتاب آخر دیدم محمود چطور با همه توانش پرتاب کرد، دیدن قیافه‌اش و فشاری که تحمل کرد و رکورد 67/64 سانتی‌متری که به اسم او ثبت شد، اشکم را درآورد‌. این اشک شوق بود‌. من به آنها افتخار می‌کنم‌.

بی‌شک حالا انتظارتان از محمد و محمود بالاتر رفته است؟

قبلا می‌گفتم آنها باید جزو 12 نفر اول دنیا باشند‌، اما حالا می‌گویم با توانایی‌هایی که آنها دارند نباید جزو 12 نفر اول باشند، بلکه باید جزو 6 نفر اول قرار بگیرند‌.

فکر می‌کنید 2 مدال پرتاب دیسک و 2 سهمیهA که در یونیورسیاد به‌دست آمد نتیجه چه بود؟

به نظر من اینها نتیجه تلاش یک مجموعه است نه فقط من و شاگردانم‌. فکر می‌کنم مسوولان فدراسیون مثل همان دست‌اندرکاران پشت صحنه یک فیلم هستند‌. اگر تنها من خوب کار کرده بودم و فدراسیون تلاشی نکرده بود، پس چرا سجاد مدال گرفت‌. 2 مدال طلا و یک نقره تنها نشان‌دهنده کار یک مجموعه است‌.

محمد صمیمی:
فکر کردم قهرمانی جهان است

شاید فکرش را هم نمی‌کرد‌؛ اما تمرین‌های ذهنی‌اش جواب داد‌. او شب قبل از مسابقه رکورد 65 متر و37 سانتی‌متر را روی تابلو دیده بود‌. وقتی در آخرین پرتاب اسکوربورد نشان داد او 65 متر انداخته، هنوز باورش نمی‌شد‌. حتی صدای دست تماشاگران را هم نمی‌شنید‌. او خواب نبود‌. همه اتفاق‌ها واقعی بود‌. محمد صمیمی بعد از رقابت نزدیک با 4 پرتابگر دیگر، قهرمان شد‌. قهرمان یونیورسیاد دانشجویان‌. پرتابگر دیسک ایران با این مدال اولین قدم را برای اثبات خودش برداشت‌. اثبات به کارشناسانی که فکر می‌کردند او در پرتاب وزنه موفق‌تر است تا در پرتاب دیسک‌. آن هم به خاطر کوتاهی قدش‌.

آماده آماده به یونیورسیاد رفته بودی؟

بدنم را برای این مسابقه آماده کرده بودم‌. آن هم با تمرین‌هایی که انجام دادم‌؛ البته با کمک خدا و مربی عزیزم در فینال نتیجه هم گرفتم‌.

تمرین‌های ذهنی چقدر تاثیر داشت؟

در تمرین‌های تمرکزی، رکوردهایمان را تجسم می‌کردیم‌، حتی چرخش‌هایمان را‌. شب قبل از مسابقه هم تمرکز کردم‌. آن موقع رکوردم را روی تابلو دیدم‌. همان رکورد 65 متر و 33 سانتی‌متر را‌.

روز مسابقه وقتی با همان رکورد قهرمان شدی تعجب نکردی؟

من هنوز هم در حیرتم‌. با رکوردی قهرمان شدم که در تمرین‌ها روی آن تمرکز کرده بودم‌.

سطح مسابقه‌ها خیلی بالا بود؟

خودم جاخوردم‌. سال قبل نفر اول با 50/61 سانتی‌متر طلا گرفت‌. در استارت فهرست همه رقبا، رکوردی بالای 4  63 متر داشتند‌. نمی‌دانم شاید شرایط مسابقه بود‌. امسال پرتابگر مصر هم 64 متر داشت‌. مارکوس مونش آلمانی رکورد 90/64 سانتی‌متر را داشت‌. چند نفری هم 63 متر‌. همه رکوردها بالا بود‌. در مسابقه هم 4 نفر اول بالای 63 انداختند و بقیه 2  61 متر‌. یک لحظه فکر کردم مسابقه قهرمانی جهان است‌. همه آمدند و رکورد شخصی‌شان را زدند‌. همه همدیگر را می‌گرفتند‌. این باعث شده بود همه حاضران در ورزشگاه محو مسابقه پرتاب دیسک شوند‌.

خودت خواستی از 59 متر شروع کنی و کم‌کم بالا بیایی یا مشکلی بود؟

در دور مقدماتی یک بار پرتاب کردم‌. با 5/60 سانتی‌متر آمدم به فینال‌. خدا را شکر تمرکزها خوب بود‌. بلگراد هم در سطح دریا بود‌. در فینال باران آمده بود و منیزیوم کنار دایره خیس بود‌. دیسک در دست سر می‌خورد‌. برای پرتاب اول دیسک سر خورد و من رکوردم 59 متر شد‌. پرتاب دوم خورد توی تور‌. پرتاب سومم هم 52/63 شد و من اول شدم‌. در پرتاب چهارم رقیب آلمانی 72/63 سانتی‌متر انداخت و مرا گرفت‌. پشت سر او پرتابگر استونی 34/63 انداخت و بالا آمد‌. محمود چهارم شد؛ اما در پرتاب آخر 67/64 انداخت و خیالم راحت شد‌.

وقتی محمود در پرتاب سوم عقب افتاد خیلی ناراحت شدی؟

خیلی‌. آن لحظه گفتم خدایا کمکش کن‌. نذر کردم‌. او می‌تواند‌. وقتی 67/64 انداخت‌. خوشحال شدم.

پس لحظات سختی داشتی؟

فکر می‌کنم جنجالی‌ترین مسابقه‌ام را در بلگراد دادم‌. مسابقه نوسان زیادی داشت‌. بین 4 نفر اول فاصله کمی بود‌. در 2 پرتاب اول، من چهارم بودم، اما یکدفعه با پرتاب سوم، به رده اول آمدم‌. در پرتاب‌های چهارم و پنجم هم دوباره عقب افتادم؛ البته در پرتاب پنجم پس از برادرم محمود نفر دوم بودم، اما در پرتاب آخر با رکورد 65 متر و 33 سانتی‌متر اول شدم‌. خیلی رقابت سنگین بود‌. سنگین‌ترین مسابقه زندگی‌ام بود‌.

اگر پرتاب‌ها بیشتر از 6 بود رکورد بهتری ثبت می‌کردی؟

با پرتاب آخر انگار تازه داشتم شروع می‌کردم‌. اگر 2 تا پرتاب دیگر داشتم بهتر می‌انداختم‌.

حضور عباس در ورزشگاه چقدر برایت تاثیرگذار بود؟

خودمان خیلی کار کرده بودیم‌. او هم گفته بود که در مسابقه کسی بیاید یا نیاید باید کار خودتان را انجام دهید‌. 80  70 درصد روحیه‌ام بالاتر بود وقتی عباس کنارم بود‌. همان که رکورد می‌زدیم و او داد می‌زد، روحیه‌مان بالاتر می‌رفت‌.

به عکس‌العمل‌های عباس هم توجه می‌کردی؟

من غرق در مسابقه بودم و چیزی متوجه نمی‌شدم‌. بعد از مسابقه‌ هم 5 دقیقه‌ای در حال و هوای خودم بودم‌.

پس از قهرمانی دور افتخار هم زدید؟

با پایان مسابقه همه بلند شدند و تشویقم می‌کردند‌. وقتی دور افتخار می‌زدم بدنم لاکتیک شده بود. نفسم بالا نمی‌آمد‌.

با این قهرمانی گام اول را برای ثابت کردن خود برداشتی؟

بله من قبل از این هم گفته بودم که می‌خواهم خودم را ثابت کنم‌. با وجود کوتاهی قد، قدرت و سرعت دست من خیلی خوب است‌. با استفاده از همان هم ثابت کردم که می‌توانم جزو بهترین‌ها باشم‌.

تو هم با مربی‌ات برای نرفتن به برلین موافقی؟

نه تنها نظر مربی این است، بلکه نظر خودم هم همین است‌. ما اکنون رکوردهایی حدود 65 متر داریم‌. این رکوردها خوب است اما، در بهترین حالت ما در بین 6 نفر اول هستیم‌. قرار گرفتن در این رده خوب است، اما چیزی برای ما ندارد‌. قرار گرفتن در بین 6 نفر اهمیت ندارد‌. ما می‌خواهیم اگر به رقابت‌های جهانی می‌رویم، در آنجا حرفی برای گفتن داشته باشیم‌. نباید با اتکا به شانس و این‌که رکوردهایمان آیا خوب می‌شود یا خیر، به رقابت‌های جهانی برویم‌.نقطه اوج امسال ما رقابت‌های قهرمانی آسیاست‌. قبل از آن هم در کشورهای اسلامی شرکت می‌کنیم‌. هدفمان نیز طوری است که حضور مقتدرانه‌ای در قهرمانی آسیا داشته باشیم‌.

محمود صمیمی: اول راه هستیم

محمود صمیمی، برادر کوچک‌تر محمد و عباس در یونیورسیاد دانشجویان جهان، نفر دوم پرتاب دیسک شد‌.

او می‌گوید: این اول راه ما بود‌. ما هنوز نیاز داریم در رقابت‌های معتبر دیگری هم این رکوردها را تکرار کنیم‌. ما هنوز سن و سالی نداریم‌. امیدوارم در رقابت‌های کشورهای اسلامی و قهرمانی آسیا همین عملکرد صربستان را تکرار کنیم‌.

مهری رنجبر