شورش درکتاب!

برای کسانی که اهل بازی‌های قدیمی هستند، ‌Unbound Saga‌ چند وجه خاطره‌انگیز دارد. اول سبک و سیاق بصری آن که هر کس را در اولین نگاه یاد کامیکس می‌اندازد و دوم سبک بازی که مشابه سری ‌Final Fight‌ و ‌ Streets of Rage ‌(همان شورش در شهر خودمان) است. مدت‌ها بود که کسی به سراغ تولید این سبک بازی نرفته بود و جای خوشحالی است که می‌بینیم هنوز عده‌ای خوش سلیقه پیدا می‌شوند که ما را یاد قدیم‌ها بیاندازند.

داستان بازی ‌Unbound Saga‌ که فقط برای کنسول دستی ‌PSP‌ منتشر شده، مربوط به یک قهرمان قلچماق و مغز فندقی به نام ریک است. ریک از زمانی که یادش می‌آید قهرمان یک کتاب کمیک بود و آدم‌بدها را ناکار می‌کرده است. اما ریک از زندگی‌اش راضی نیست و از این‌که خالق کتاب (که در بازی به او ‌The Maker‌ می‌گویند) این چنین سرنوشتی برایش رقم زده خسته شده است. به همین دلیل ریک تصمیم می‌گیرد هر طوری شده خالق را ببیند و حالش را بگیرد! در طول مسیر ریک با دختری به نام لوری آشنا می‌شود که او هم چنین هدفی دارد. به این ترتیب ریک و لوری با هم متحد می‌شوند تا به مرکز تولید افکار خالق کتاب کمیک‌شان حمله کنند! ‌ ‌

سبک بازی از نوع ‌Beat em Up‌ است. اما تفاوت زیادی بین ‌ Unbound Saga‌ و شورش در شهر وجود دارد. اولین تفاوت این است که ریک و لوری در طول بازی با هم جلو می‌روند. شما می‌توانید با زدن کلید ‌Select‌ کاراکترتان را عوض کنید. به محض تغییر کاراکتر، هوش مصنوعی کنترل دیگری را بر عهده می‌گیرد. ریک یک قلدر به تمام عیار است. کند حرکت می‌کند، مشت و لگدهایش قوی هستند و می‌تواند از اشیای داخل صحنه به‌عنوان سلاح استفاده کند.

از آن طرف لوری ضربات مستقیم ضعیفی دارد اما با سرعت بالای خود و قابلیت پرش می‌تواند از دست دشمن‌ها فرار کند. لوری می‌تواند با پنهان شدن در سایه‌ها، کارهای جالبی مانند پخش کردن یک ابر سمی یا به جان هم انداختن دشمن‌ها را انجام دهد. بازی را می‌شود از اول تا آخر (به‌جز قسمت‌های محدودی که داستان اقتضا می‌کند) با هر کدام از کاراکترها انجام داد. اما همیشه در طول بازی موقعی پیش می‌آید که دوست داشته باشید استراتژی دعوا را عوض کنید. قابلیت سویچ کردن بین ریک و لوری و تفاوت‌های بنیادی حرکات آنها امکان بسیار خوبی است.

گرافیک عالی است. همه چیز از جمله میان‌پرده‌ها و مراحل در قالب نقاشی‌های کمیک هستند. صحبت بین کاراکترها به‌صورت ابرهای سفید رنگ روی سرشان نشان داده و هر صدایی مانند «بوم!» یا «وووم!» مانند کتاب‌های کمیک روی صفحه نوشته می‌شود. استیل گرافیکی ‌Unbound Saga‌ واقعا مثال‌زدنی است.

بازی روی درجه ساده خیلی آسان است و روی درجه سخت خیلی سخت است! دشمن‌ها که تعدادشان در مقایسه با ده مرحله ‌Unbound Saga‌ بسیار زیاد است هیچ‌رحم و شفقتی ندارند. اگر بخواهید در مبارزه‌ها سربلند باشید، باید حتما چندضرب‌ها و حرکات ویژه جدیدی برای ریک و لوری بگیرید. این حرکات ویژه با جمع کردن سکه و خرج کردن آنها بین مراحل باز می‌شوند. ‌یکی دیگر از خصوصیات ‌Unbound Saga‌ دیالوگ‌های بامزه‌ایست که بین کاراکترهای عجیب و غریب آن‌رد و بدل می‌شود. صحنه پایانی بازی واقعا شاهکار است و طنز ظریف نهفته در ایده آن تا مدتی شما را سرحال نگه می‌دارد و خوشحال می‌شوید از این‌که هنوز نسل بازیسازهایی که به طنز در بازی اهمیت می‌دهند منقرض نشده است.

در کل نباید خیلی با دید جدی به ‌Unbound Saga‌ به‌عنوان یک بازی اکشن سوم شخص کامل نگاه کرد. این بازی مشکلات زیادی دارد که همه آنها از این موضوع ناشی می‌شوند که سازنده‌ها سعی کرده‌اند روح بازی‌های قدیمی مانند ‌Streets of Rage‌ را حفظ کنند. اما به هر حال ‌Unbound Saga‌ ارزش چند بار تمام کردن را دارد.