فلفل؛ آتشین و پرخاصیت

این ماده سبب کاهش میزان کلسترول خون و کاهش شدت سیگنال‌های درد در بدن می‌شود. همچنین خاصیت ضد اکسیدی (که سلول‌های شما را از آسیب دیدن محافظت می‌کند)‌ و ضدباکتری دارد. کپساسین موجود در فلفل نه تنها درد آرتروز و آرتریت روماتیسمی را تسکین می‌دهد، بلکه به کاهش میزان ورم ناشی از این حالات وقتی که به‌عنوان پماد موضعی مورد استفاده قرار گیرد، کمک می‌کند.

اشکال موجود

فلفل را می‌توان با خوردن فلفل قرمز خام یا پخته شده مصرف کرد. پودر فلفل قرمز خشک نیز موجود است که می‌توان آن را به غذا اضافه کرد، در مایعات، چای یا شیر مخلوط کرد یا کپسول آن را مصرف کرد. شکل کرم آن نیز برای استعمال موضعی موجود است.

فلفل میزان کلسترول خون را پایین می‌آورد که این امر باعث پایین آمدن فشارخون می‌شود. این گیاه همچنین از انعقاد خون در رگ‌های خونی جلوگیری می‌کند، این خواص فلفل به پیشگیری از بیماری‌های قلبی نظیر آرترواسکلروز (سخت شدن رگ‌ها)‌ کمک می‌کند. اضافه کردن مرتب آن به غذا یا مصرف کپسول آن می‌تواند از بیماری قلبی پیشگیری کند. هرچند فلفل یک چاشنی محسوب می‌شود، اما این ماده واقعا به هضم غذا کمک می‌کند و برای اغلب زخم‌ها تحریک‌آور نیست. این ماده حتی در میزان مصرف پایین نیز قوی است، لذا بهتر است که بیشتر از مقداری که با غذا میل می‌کنید از این ماده استفاده نکنید.

کپساسین موجود در فلفل به بسیاری از خواص درمانی آن کمک می‌کند تا سیستم قلبی  عروقی را تحریک، سیستم هاضمه را تقویت، درد موجود روی پوست یا مفاصل بدن را تسکین بخشد، و به مثابه «داروی ضد احتقان و ضدباکتری» عمل می‌کند. این گیاه به عنوان داروی ضداحتقان، سبب رقیق و نازک شدن خلط و خارج شدن آن از ریه‌ها می‌شود. از آنجا که این گیاه بافت ریه را تقویت می‌کند، در نتیجه برای آنهایی که مبتلا به آمفیزم هستند نیز مفید است.