بنابراین انتظار، تلاش و کوششی است که از گسترههای روح و ژرفای باطن تا لحظههای عادی زندگانی را از عطر بهشتیاش پر میکند و به اندیشه نور میتاباند.
ما با مهرورزی و اشتیاق به سرپرستی امام(ع) است که ابعاد مادی و معنوی جهان، روزگار و زندگیمان را وامیشناسیم و اصلاح میکنیم (دعای جامعه کبیره) همچنان که راه روشن رستگاری، از خویش سر بر کشیدن و در کرانههای ملکوت شکفتن، فقط با ولایت امام(ع) حاصل میآید.
نگرش شیعه به موعود چنین است همچنین این اعتقاد مهم از محورهای انتظار سبز شیعیان بوده و خواهد بود که: شناخت خود، شناسایی خدا و شناسایی خداوند، شناخت امام و حجت اوست و راه روشن رستگاری، مشخص به چنین شناختی است. در انتظار، انگیزه برای انسان کامل شدن مانند حیاتبخشی آفتاب میدرخشد. چراکه پیامبر ما حضرت محمد(ص) از سویی، بافضیلتترین رفتارها را صعب و سختترین آنها برشمردهاند و از سوی دیگر، بافضیلتترین کردار امتشان را «انتظار فرج» دانستهاند. بنابراین وقتی این فرازها را با آیه مشهور «رستگاری با تزکیه حاصل میآید» کنار یکدیگر بگذاریم، منتظران را سرشار از کمالات ایمانی و انسانی مییابیم. افرادی که به فرمایش حضرت رسول(ص) در ظلمات، چراغهای هدایتاند. به آنجایی رسیدبماند که: «آتشی که نمیرد همیشه در دل ماست» مسلما با بردباری، خودسازی، تعهد، مسوولیتپذیری و ... میسر میشود. وقتی که حرفهای «کلی» میشود، انگار واژهها از اطراف سطرها فوران کرده بیرون میریزند؛ بهتر است به نمونههای عینی اطرافمان دقیقتر بنگریم به انسانهای کامل دوره زمان خودمان. علامه مجاهد آیتالله محمدحسین حسینی تهرانی به شرح زندگی چند نفر از این بزرگان معاصر مثل آقایان علامه طباطبایی، آیتالله سیدجمالالدین گلپایگانی، سیدهاشم حداد، آیتالله انصاری همدانی، حاج ملاآقاجانی و ... پرداخته است. آیا نمونههای منتظران و انتظار واقعی و چیستی انتظار را جز در چنین بزرگوارانی میتوان متجلی دید؟ ای هوادار توالی به زمستان برگرد / مثل سرسبزی ایمان به درختان برگرد ... / مختصر کردم و گفتم به چه عنوان برگرد