بخت بختگان، سیاه شد

بختگان اولین بار در سال 1347 به عنوان منطقه حفاظت شده، اعلام شد و سپس در سال 54 به عنوان پناهگاه حیات وحش و در سال 1374 بخشی از آن شامل مجموعه دریاچه‌های بختگان، طشک و تالاب‌های موجود در ورودی زهکش‌ها به انضمام ارتفاعات شمال دریاچه بختگان به عنوان پارک ملی تعیین شد.

تالاب‌های طشک و بختگان در بقای تنوع ژنتیکی و اکولوژیکی کشور نقش مهمی ایفا می‌کردند و به همین دلیل در فهرست تالاب‌های بین‌المللی کشور قرار گرفته‌اند.

محمد زمان سلطانی، رئیس پارک ملی بختگان در این باره به خبرنگار مهر می‌گوید: خشک شدن دریاچه بختگان از سال 85 شروع شد و هر سال، سطح آب آن کمتر شد تا این که امسال خشکید.

از میان حیات وحش موجود در این مجموعه پارک ملی و پناهگاه حیات وحش بختگان می‌توان به 46 گونه از رده پستانداران، 218 گونه از رده پرندگان، 26 گونه از رده خزندگان، 3 گونه از رده دوزیستان و 23 گونه از رده ماهیان اشاره کرد که شامل گونه‌های کمیاب و در معرض تهدید است.

از گونه‌های جانوری و پرندگان این پناهگاه می‌توان فلامینگو، قوچ، میش، کاراکال، گربه‌های جنگلی، کفچه نوک، هوبره، کبک وتیهو اشاره کرد.

به گفته رئیس پارک ملی بختگان، اکنون به خاطر خشکسالی هیچ‌گونه پرنده آبزی در بختگان زندگی نمی‌کند و او بسیاری از پرندگان به مناطق دیگری مثل دریاچه پریشان مهاجرت کرده‌اند.

سلطانی در ادامه سخنان خود از رسوبات نمکی دریاچه به عنوان یکی از خطرات ناشی از خشکی بختگان برای محیط زیست منطقه نام برد و افزود: تا زمانی که دریاچه پرآب بود نمک و رسوبات نمکی دریاچه لطمه‌ای به زمین‌ها و جنگل‌های اطراف نمی‌زد و رطوبت بختگان باعث می‌شد که هوا به نسبت مناسبی تلطیف شود، اما از زمانی که دریاچه خشک شده رسوبات نمکی بختگان نیز به زمین‌های کشاورزی، جنگل‌ها و اراضی منطقه آسیب می‌زند که باعث نیمه خشک شدن جنگل‌های منطقه خواهد شد.