تیم‌ ملی شبیه‌سازی می‌کند

دراکان ساشا، سرمربی کروات لبنان گفته تیمش از بازی‌های تیان جیان چین بلیت بازی‌های جهانی ترکیه را می‌گیرد و حتی ترومن، سرمربی فیلیپین در این میان ناامید نیست. قطری‌ها بازی‌های چهارجانبه را در دوحه ترتیب دادند و علاوه بر آن با آسیایی‌های بیشتری بازی کردند مثل اردن.

هفته قبل تیم ملی بسکتبال در قطر بود و با لبنان و مصر و قطر بازی کرد و با قهرمانی از دوحه باز گشت تا آماده بازی‌های ویلیام جونز در چین تایپه شود.

با این بازی‌ها تیم ملی حرکت به سوی بازی‌های تدارکاتی را خاتمه خواهد داد، البته گفته می‌شود در هفته پایانی قبل از سفر به چین قرار است تیم ملی صربستان به ایران بیاید و با تیم ملی بازی کند. بازی‌های تیم ملی تاکنون برای این تیم مفید بوده‌اند، هر چند تیم ما نتوانسته است با همه نفرات خود در این بازی‌ها به میدان برود، اما فرصت‌های خوبی ایجاد شد تا ماتیچ با بسکتبالیست‌های ایرانی بیشتر آشنا شود.

مساله بعدی شناخت نوع بازی آسیایی‌ها ست. اردوی آلمان تاثیر بازی‌های قطر یا بازی‌هایی را که در چین تایپه برگزار می‌شود، نداشته است؛ بنابراین می‌توان تجربیات گرانبهایی از این دو تورنمنت حاصل کرد.

در منظر اول توانایی تیم بدون حدادی یا سهراب‌نژاد، ویسی و آفاق سنجیده شد. بازیکنان ما در تمامی ‌رده‌ها به واسطه پیروزی‌های متعدد، شرایط روحی بالایی دارند و با اعتماد به نفس بازی می‌کنند. شبیه‌سازی رقابت‌های جام ملت‌های آسیا نیز در بازی‌های چهارجانبه قطر یا کمی ‌سخت‌تر در بازی‌های ویلیام جونز مدنظر قرار دارد.

این دو جام سکو دارد و تیم‌ها برای ایستادن روی سکوی بالاتر تلاش بیشتری می‌کنند و به عبارت دیگر، بیشتر مایه میگذارند و همین مساله بر کیفیت بازی‌ها اضافه می‌کند. فشار و استرس این بازی‌ها به مراتب بالاتر است. نمی‌خواهیم اردوی آلمان یا 2 بازی تیم ملی در آنجا را نفی کنیم. هر سفر و بازی‌های تدارکاتی تجربیات ارزنده خودش را به همراه دارد. تیم ما بازی می‌کند تا تیم‌تر شود، خود را بهتر ببیند و همین‌طور بالاتر برود.

آیا تیم جوانان به بازیکنانش باخت؟

آمار، زبان بسکتبال

تیم ما آراسته به بازی‌های جهانی نشده بود. این صحبت عنایت آتشی، کارشناس بسکتبال است که درباره نتایج تیم جوانان در رقابت‌های بسکتبال نیوزیلند با ایسنا در میان گذاشته است. عبارتی دقیق که خیلی از نکات مرتبط با تیم در آن نهفته است. گاهی اوقات پس از شکست به دنبال دلایل عجیب و غریب هستیم. مثلا یک باخت را که از سهل‌انگاری می‌تواند باشد یا مسائل جزیی دیگر، ربطش می‌دهیم به برخی کلیات و با کلی بافی، از دلایل اصلی شکست دور می‌شویم.

درباره شکست تیم بسکتبال جوانان برابر مصر که ما را به جمع 12 تیم نبرد، باید به تاریخ بازگردیم. تاریخ شکست‌های جوانان که معمولا به یک شکل است. در بازی‌های آسیایی تهران با یک سهل‌انگاری خواستیم به نیمکت‌نشینان در بازی با فیلیپین بازی بدهیم که تا آخر نتوانستیم جمع و جور شویم و باختیم. در همان بازی‌ها با اشتباهات مربیان به دلیل تعدد نظر و ارسال فرمان از روی نیمکت، نزدیک بود بازی نیمه‌نهایی را به سوریه ببازیم.

با این کارهایی که مشابهش را دیده بودیم می‌توانیم بفهمیم در نیوزیلند و ثانیه‌های پایانی چه بر جوانان گذشت. یک نیمه را با 9 امتیاز بردیم تا کوارتر‌4 هم پیش افتادیم، اما 5 دقیقه وقت اضافی را باختیم. باخت به آنگولا را هم می‌توان این‌گونه ترسیم کرد. ارتباط این شکست با بی‌تجربگی بازیکنان چه اندازه درست است؟

جوانان بسکتبال ایران از تجربه بالایی برخوردارند. نگاهی به بازیکنان، این مهم را اثبات می‌کند. این تیم جوانان را از هر منظر که نگاه می‌کنیم شایسته است با نفراتی شایسته. در بسکتبال سلیقه جایی ندارد، بلکه کار ارزیابی تیم با آمار ساده می‌شود. آمار بازی‌های نیوزیلند این نکته را ثابت می‌کند که بازیکنان ما خوب کار کردند.

در آمار بازی‌ها ارسلان کاظمی ‌با انجام 5‌‌مسابقه دومین ریباندر در بین برترین ریباندرهای دنیاست. او نفر نهم امتیازآورترین بازیکنان است. محمد حسن‌زاده نفر هفتم بهترین ریباندرها اسمش دیده می‌شود.

فربد فرمان نفر نوزدهم. در بلاک شات، فربد فرمان اول بازی‌هاست و ارسلان کاظمی ‌سوم. محمد امجد در جمع برترین‌های 3 امتیازی در مکان بیست و دوم است. در پاس منجر به گل محمدرضافلاحت نفر یازدهم و ارسلان کاظمی‌ سیزدهمین نفر بازی‌ها. در توپ ربایی ارسلان کاظمی‌ اول است. در پرتاب آزاد موفق باز نام ارسلان نفر ششم دیده می‌شود. با این آمار آیا براستی جایگاه تیم جوانان پانزدهم در بین 16 تیم است؟

آسیایی‌ها را خوب می‌بریم

بسکتبال ایران به افتخاری در آسیا نبوده که دست نیافته باشد. جام ملت‌های آسیا را بردیم. سهمیه آسیا در المپیک شدیم. سه بار پی‌درپی در جام باشگاه‌های آسیا به قهرمانی رسیدیم و تیم‌های جوانان و امیدمان دوره‌های متناوب قهرمانی‌ها را تکرار کردند.

تیم دانشجویان هم که چند ماه پیش رقابت‌های دانشجویان را برده بود روانه بازی‌های جهانی شد. بسکتبال ایران در آسیا سر آمد بسیاری از تیم‌ها شده، اما در عرصه جهانی هنوز نتوانسته‌ایم عرض‌اندام کنیم.

اجازه بدهید راحت‌تر باشیم. جایگاه ورزش ایران را در جهان همه می‌دانیم. با استانداردهای ورزش دنیا فاصله‌مان زیاد است و شرایط به گونه‌ای است که در آینده نزدیک نمی‌توانیم به حرکت‌های بنیانی امیدوار باشیم بنابراین برای عرض‌اندام جهانی نباید فرصت‌های به وجود آمده را با غفلت یا رایگان از دست بدهیم.

نباید بسادگی از تجربیات عبور کرد. تیم جوانان در سال 2003 در بازی‌های جهانی چه نتیجه‌ای گرفت و امسال بعد از 6 سال ما از آن تجربیات به چه نحوی استفاده کردیم؟

در بسکتبال دانشجویان 4 سال قبل هجدهم بودیم و امسال چند پله سقوط کردیم. تیم جوانان ما بازی‌های برده را به آفریقایی‌ها باخت، اما با اقتدار سوریه را برد. دانشجویان بازی‌های برده را به پرتغال و استرالیا واگذار کرد، اما رقبای آسیایی مثل چین و کره جنوبی را شکست داد.

ما هنوز به این باور نرسیده‌ایم که می‌توانیم برخی از حریفان جهانی را ببریم. باز اشتباه نشود مقصود بردن آمریکا و فرانسه نیست بلکه تیم‌های ما باید به گونه‌ای از نظر روحی آماده شوند که باور کنند می‌توانند مصر، آنگولا یا پرتغال را ببرند. اگر اشتباهات پایان بازی نبود الان تیم‌های ما در عرصه پیکارهای جهانی جایگاه خود را بهتر و بیشتر می‌شناختند.

چرا سرمایه‌گذاری 5  4 ساله باید براحتی از دست برود، بدون آن‌که بتوانیم در عرصه جهانی آن‌طور که شایستگی‌اش را داریم عرض‌اندام کنیم؟ بازی‌های جهانی را باید بیشتر بررسی کرد چون نتایج مربوط به این بررسی‌ها تجربیات آینده را می‌سازد.

این نتایج می‌تواند ما را در کسب آگاهی هرچه بیشتر در راستای شناخت از توانایی‌هایمان یاری کند و نشان دهد در چه اندازه‌ای از بسکتبال دنیا هستیم. از این پس همه باید دست به دست هم بدهیم و با بسیج کردن امکانات و فراهم کردن ابزارها، شرایط را برای پیشرفت هرچه بیشتر مهیا کنیم.

محمد رضاپور