ولخرجی، سود یا زیان؟

پرس برای آوردن کریستیانو رونالدو، بازیکن جنجالی شیاطین سرخ به رئال مادرید رقم 131.2 میلیون دلار پیشنهاد کرد تا منچستر یونایتد که از مدت‌ها پیش کشمکش و نزاع با رئال را در دستور کار قرار داده بود، بدون کوچک‌ترین مقاومتی تسلیم شود و این رقم گزاف را که حدود 2 برابر رکورد چند سال پیش انتقال زیدان بود در کیسه ببیند! پرس چند روز پیش از انتقال رونالدو، ده‌ها میلیون یورو هم صرف خرید کاکا از میلان کرده بود.

این همه ولخرجی در شرایطی که دنیا در بحران اقتصادی کم‌سابقه‌ای به سر می‌برد، سیل انتقادها را نصیب رئیس جدید جاه‌طلب رئال کرد تا پروژه «کهکشانی‌های 2» با وقفه‌ای رو به رو شود و تکرار پرداخت چنین ارقامی برای خرید ستاره‌های دیگری مثل دیویدویا، ریبه‌ری و ... حداقل تاخیری چند روزه به خود ببیند.

در مقابل، مدیران رئال هم به خاطر برخورد با چنین فشاری ناچار شدند ریخت و پاش‌های خود را اقتصادی جلوه دهند. آنها پیش‌بینی کرده‌اند در مراسم معارفه  که روز 16 تیر برگزار می‌شود  25 هزار نفر حاضر شوند و روپایی او را تماشا کنند. رقم پیش‌بینی شده درآمد این «شو» 31 میلیون یورو (حدود یک سوم هزینه خرید رونالدو)‌ عنوان شده است در حالی که اگر واقعا 25 هزار نفر (پیش‌بینی باشگاه رئال)‌ هم در این مراسم حاضر شوند و بیش از 2 برابر رکورد 11 هزار نفری «شوی روبینیو» در ورزشگاه گرد هم بیایند و هر یک بلیت 75 یورویی این مراسم را بخرند، رقم به دست آمده تنها به 1.875 میلیون یورو خواهد رسید. البته باید به این رقم، هزینه پخش تلویزیونی مراسم و اسپانسرهای تبلیغاتی را هم افزود، ضمن این که رئالی‌ها اعلام کرده‌اند پیراهن‌های سفید زیادی با نام رونالدو در مادرید، چین و ژاپن به فروش رفته که سود زیادی را برای این باشگاه به ارمغان آورده است.

به این ارقام باید سود برگزاری تورهای یک هفته‌ای توکیو  مادرید توسط آژانس‌های مسافرتی را هم اضافه کرد تا متوجه شد چنین بریز و بپاش‌هایی چندان هم برای غول‌های فوتبال، ضررده برآورد نمی‌شود، بویژه آن که بازیکن خریداری شده، فرد چندان محجوب و اخلاقگرایی نباشد و با ایجاد حواشی و جنجال‌های فراوان در زندگی خصوصی و اجتماعی خود، همواره توجه رسانه‌‌ها و افکار عمومی را معطوف خود و آرم‌ها و مارک‌های پشت سر و روی لباس‌هایش کند. بازیکنانی نظیر دیوید بکام، کریس رونالدو و دیه گو مارادونا ابزارهای درآمدزای قدرتمندی برای شرکت‌های بزرگ و اسپانسرهای پرقدرت دنیای ورزش و اقتصاد محسوب می‌شوند. آنها حتی در دوره‌هایی که حرف فنی قابل ارائه‌ای ندارند با طرح حواشی و جنجال‌ها، کانون توجه را برای خود حفظ می‌کنند.

به هر حال دنیای سرمایه‌داری مختصاتی برای خود دارد که گاه با ابعاد ورزش حرفه‌ای، همپوشانی‌های ویژه‌ای پیدا می‌کند.

مجید عباسقلی