امید به صعود تا دقیقه 90

در نیمه دوم هم به دلیل میزبانی حریف، فشار کره‌ای‌ها کاملا طبیعی بود و در مجموع تیم ایران در صورت برخورداری از چاشنی شانس، می‌توانست برنده نبرد پیونگ‌یانگ باشد.

البته من در جایگاه سرمربی تیم ملی نیستم، اما به نظرم اگر ذخیره‌های تکنیکی و سرعتی تیم کمی زودتر به میدان می‌آمدند، نتیجه بهتری می‌داد، چون آنها می‌توانستند مانع از قطع فشار نیمه اول تیم ما بر حریف شوند. با این حال الان خیلی خوشحالیم که دست‌کم بازی را نباختیم تا با کسب همان تک امتیاز امیدمان همچنان باقی بماند.

به هر حال در زندگی همیشه نور کم‌سویی برای امیدواری پیدا می‌شود، به علاوه این که در فوتبال همواره تا دقیقه 90 چیزی قطعی نیست و می‌توانیم امیدوار باشیم با کسب 2پیروزی در 2 بازی پیش‌رو، دوباره به جام جهانی برویم.

داستان فاصله کم 2 بازی بعدی تیم ملی و مسافت‌های بلندی که تیم باید در چند روز آینده بین تهران و شرق دور طی کند، از قبل نوشته شده و ما با آگاهی پا به این مسیر گذاشته‌ایم. تغذیه و حفظ تمرکز بازیکنان در این قضیه نقش بسیار مهمی ایفا می‌کند و حرفه‌ای عمل کردن بچه‌ها بویژه در توجه به تغذیه خود خیلی مهم است، چون موجب ریکاوری و بازگشت آمادگی مناسب آنها می‌شود. بازی بعدی ما در تهران مقابل امارات هم بسیار جدی است و بچه‌ها باید در خانه خودمان حتما 3 امتیاز را از آن خود کنند. درست است که اماراتی‌ها در دور رفت، ما را خیلی تحت فشار قرار دادند و فرصت‌های زیادی برای خود ایجاد کردند، ولی الان ملی‌پوشان ما به خودباوری لازم رسیده‌اند و می‌توانند 3امتیاز ورزشگاه آزادی را بگیرند.

در مورد بازی آخر گروه هم باید بگویم نباید فراموش کنیم که کره همواره در بازی با ایران دچار مشکل شده است. نوع صرف فعل خواستن در بین بچه‌های ما هم در 2 بازی آخر مطمئنا متفاوت‌تر و قوی‌تر از دیگر بازی‌‌ها خواهد بود.

همه این عوامل ما را امیدوار به رخ دادن آن چیزی می‌کند که در نظر داریم؛ یعنی صعود دوباره به جام جهانی.

علی اصغر مدیرروستا
گلزن پیشین تیم ملی و سرمربی پیکان