آقای «مردم ایران سلام»

این را به شهادت یک گفتگوی 5 ساعته می‌گویم با تمام اوج و فرودهایی که در حین آن پیش آمد، اصرار من برای تمام شدنش تا کمتر مزاحمش باشم و اصرار او به این که یکی از لذت‌هایش همین حرف زدن است.

با این که خودش یک آدم رسانه‌ای تمام و کمال است و می‌داند که برای یک گفتگو که خانه پرش قرار است در یک صفحه چاپ بشود، با همه حاشیه‌هایش نهایتا 2 ساعت کفایت می‌کند.

موضوع کلی گفتگویمان دو مقوله اجراست و برنامه‌سازی که می‌گوید هیچ‌کدام، از آرزوهای دور و درازی که هر کس در زندگی برای خودش دارد، نیستند. او هم مثل هر کسی فرهنگ واژگان خاص خود را دارد.

یکی از این کلمه‌ها «غایات» است. برای همین ترجمه جمله قبلی با فرهنگ لغوی او می‌شود: «هیچ‌کدام از این‌ها غایتم نبوده.» گرچه تاکید می‌کند ازشان متنفر هم نیست و هنوز هم دارد انجامشان می‌دهد. اما چیزهای دیگری می‌خواسته و قرار بوده اینها فقط توی مسیرش باشد. چیزهایی مثل سفر رفتن، مستندسازی، مباحث تئوریک رسانه‌ای و درس خواندن. پس این جور تعبیر می‌کند که: «انگار من هنوز از این مسیر عبور نکرده‌ام.»

وجه مشخصه و شناسه و برگ برنده کارهای او برنامه «مردم ایران سلام» است که دوسال تمام (85 و 86) روی آنتن شبکه 2 بود و به اصطلاح برنامه‌سازها «نیفتاد.»

یکی دیگر از دغدغه‌ها و واژه‌های بسامدی فرهنگ لغت شخصی شهیدی‌فر، «اخلاق» است. برای همین است که از هرچی و هرجا حرف می‌زنیم، می‌رسیم به همین موضوع.

مخصوصا جایی که حرفمان درباره اجرا و باید و نبایدها و راه‌های برون‌رفت از مشکلی است به اسم کمبود مجری خوب. این که عضو کمیته کارشناسی گویندگان و مجریان سیماست، یعنی حرف‌هایی که می‌زند از پای گود نیست و قبلا حسابی به آنها فکر کرده. گرچه تاکید می‌کند که اصلاح این مشکل توسط این کمیته کار یکی دو سال نیست.

خودش غیر از این که معتقد است باید مجاری درستی برای گزینش و ورود متقاضیان وجود داشته باشد، روی فردیت شخص خیلی تاکید می‌کند و این که باید همیشه در تکاپو باشد؛ مدام به دانش و معلوماتش اضافه کند که عقب نماند و حتی در جهت تهذیب نفسش قدم بردارد.

در عین حال دیگران هم باید حواسشان باشد که او معصوم نیست و ضمن این به چشم یک الگو نگاه نمی‌کنند، برای جبران خطاهایش هم به او فرصت بدهند.  این گفتگو را در «جام‌جم» فردا بخوانید. 

جابر تواضعی