پیرلو: میلان پیر نیست

وقتی اولین بازی‌تان را در کالچو با پیراهن بره‌شیا انجام دادید، 16 سال و 2 روز بیشتر سن نداشتید. از آن روز خاص چه چیزی را به یاد دارید؟

استرس زیادی نداشتم؛ زیرا می‌دانستم حتی اگر آن روز ناموفق باشم مسابقات بعدی هم برایم در کار خواهد بود. من در آن سن کم در کنار پرتجربه‌ترها و مسن‌ترها بازی می‌کردم و طبعا کامل‌تر و بهتر شدم و بازی‌ام پیشرفت کرد.

شما در ابتدا یک هافبک وسط تهاجمی بودید؛ اما توسط کارلو ماتزونه و سپس کارلو آنچلوتی قدری عقب‌تر کشیده شدید تا بیشتر یک بازیساز برای تیم‌هایتان باشید. با این قضیه چطور کنار آمدید؟

مشکلی با آن نداشته‌ام. حسن قضیه این است که در آنجا بیشتر در قلب و متن حرکات حضور دارید و مشارکت‌تان در تدوین بازی تیم‌تان بیشتر می‌شود. از این دیدگاه به این دو مربی مدیونم و هیچ‌کس به اندازه آنها بر من تاثیر نگذاشته است. باید بخصوص از کارلتو تشکر کنم؛ زیرا او در حالی این پست کلیدی را به من داد که چند فوتبالیست پرتجربه‌تر و پخته‌تر را در اختیار داشت و اعتمادی که او در این خصوص به من کرد، مرا متحول کرد.

کارنامه‌تان با میلان پر از افتخار است. یک عنوان اولی سریA ، دو قهرمانی در جام قهرمانان قاره، دو سوپرجام قاره و یک جام باشگاه‌های جهان. به دنبال چه چیز دیگری می‌توانید باشید. واقعا از جان فوتبال چه می‌خواهید؟!

هنوز جام‌های متعدد دیگری پیش روی من و میلان هست. فوتبال رشته‌ای است که علاوه بر پیروزی‌ها و قهرمانی‌ها باید در آن تکامل بیابید و هر روز بهتر از گذشته بازی کنید. میلان بعد از رئال‌مادرید دومین باشگاه پر افتخار اروپاست، اما هر فصل که شروع می‌شود جام‌های جدیدی فراروی ما قرار می‌گیرد که باید به سمتشان خیز برداشت.

با این حال 4 سال است که همشهری و رقیب بزرگ قدیمی‌تان اینتر همه چیز را قبضه کرده است.

شاید همین‌طور باشد؛ اما ما برای فصل بعد برنامه‌ها داریم. در دورانی که من در اینتر بودم (ابتدا 99 - 1998 و سپس 2001 - 2000)‌ اینتر یک دوره انتقالی را طی می‌کرد و در جستجوی هویت خود و درصدد اوجگیری مجدد بود و مربیان می‌آمدند و می‌رفتند.

آنها سرانجام فرمول موفقیت را یافته‌اند، اما اگر دقت کنید، می‌بینید که میلان با کمترین تغییر مظهر ثبات بوده و همیشه یک راه تنظیم شده و مشخص را طی کرده است.

اما میلان فعلی بارها متهم به پیر بودن شده است و کارشناسان و مردم معتقدند باید در آن جوانگرایی اساسی شود.

قبول ندارم. همین پیرمردها میلان را 2‌سال پیش از نو قهرمان اروپا کردند و درتیم ما کاکا 27، رونالدینیو 29 و پاتو 20 ساله‌اند و کالادزه 30 ساله شده و خود من هنوز به این سن نرسیده‌ام و زامبروتا در همین حول و حوش است. از طرف دیگر، فوتبال حرفه‌ای، بازی بچه‌ها نیست و آدم‌های پخته می‌‌خواهد. ما فصل بعد با همین ترکیب به همه نشان خواهیم داد که اصلا هم پیر نیستیم.

مارچلولیپی پس از وقفه‌ای دو ساله از نو مربی تیم ملی ایتالیا شده است. تفاوت‌های میان این دوره و مقطع اول مربیگری او در این تیم را چگونه می‌بینید؟

تیم سال 2006 که با هدایت لیپی قهرمان جهان شد بسیار پخته بود و از نفراتی شکل می‌گرفت که در اوج بلوغ فوتبالشان قرار داشتند. تیم فعلی بسیار جوان‌تر است و در حالی به آفریقای جنوبی می‌رود که نوعی سفر به ناشناخته‌ها برای برخی افراد آن به حساب می‌آ‌ید. برای قضاوت در خصوص تیم فعلی هنوز زود است؛ اما شکی نیست که بازگشت لیپی شور و روحیه‌ای تازه و متفاوت به تیم بخشیده است.

همچنان از ضربات آزاد گل‌هایی تماشایی می‌زنید. رازتان چیست؟

باید بگویم که از ابتدا استعدادش را داشتم بعدا کلی هم روی آن کار کردم. در اوایل کارم روبرتو باجوی معروف نیز که همبازی‌ام بود راهنمایی‌‌های زیادی در این خصوص به من می‌کرد. خودم نیز کلکسیونی از فیلم ضربات آزاد بزرگان جمع کرده و پیوسته به تماشای آن نشسته و الگوبرداری کرده‌ام.

فوتبال را در حال حاضر چگونه می‌بینید؟

بسیار عوض شده است. دیگر تیم ضعیف نداریم و همه کار کرده و سازماندهی شده‌اند و اگر تمامی توان و مهارت خود را بروز ندهید، حتی در مقابل تیم‌های کوچک هم برنده نخواهید بود.

همیشه بسیار جدی و خشک نشان داده‌‌اید؛ چرا؟

کار زیاد و مسابقات سنگین فرصت زیادی برای شوخی و خنده باقی نمی‌گذارد؛ اما من هر گاه موقعیتی پیش آید ابایی از آن ندارم و این را یارانم در میلان می‌دانند.

البته در این زمینه‌ها هیچ‌کس به گنارو گاتوزو (دیگر هافبک نامدار میلان)‌ نمی‌رسد و در موقع مقتضی او بمب خنده است.

بجز فوتبال کدام ورزش را دوست دارید؟

باز هم فوتبال را، منتها روی کامپیوتر و بازی‌های ویدئویی، آنجا هم ضربه آزاد می‌زنم تا میلان برنده شود!

مترجم: وصال روحانی
منبع: Fifa.com