خودکرده را تدبیر نیست

باخت سنگین در مقابل عربستان در شرایطی برای تیم ملی فوتبال رقم خورد که انصافا صدا و سیما برای این بازی سنگ تمام گذاشت تا در تعطیلات نوروزی پای بیش از 100 هزار تماشاگر به ورزشگاه آزادی باز شود و تیم ملی را در راه کسب پیروزی همراهی کنند. اما تیم ملی با اندیشه‌های سرمربی جوانش قدر این موقعیت را ندانست تا با قطع همکاری با دایی،  حالا شرایط از نو برای تیمی که براحتی می‌توانست یکی از دو تیم صعودکننده به جام جهانی 2010 آفریقای جنوبی باشد، تعریف شود.

بی‌شک حالا که علی دایی برکنار شده، فرصت خوبی است برای کسانی که از زیر بار مسوولیت فرار یا حداقل با یک عذرخواهی ساده، موضوع را بایگانی می‌کنند.  نگاهی به چگونگی روی کار آمدن علی دایی، خیلی چیزها را در فوتبال ایران ثابت می‌کند. برای مدت مدیدی خیلی‌ها در فوتبال سرکار رفتند تا با سفارش از بالا و در شرایطی که دایی اصلا نامی در بین گزینه‌های مربیگری تیم ملی نداشت، در عرض یک ساعت و شاید کمتر سرمربی تیم ملی شود. نمی‌دانیم شاید لابی دایی که خود نیز چند روز قبل به آن اشاره کرده بود برای رسیدن به این جایگاه نقش محوری را ایفا کرد، اما هر چه بود، هیچ‌کس نخواست به این پرسش پاسخ دهد که آیا در آن شرایط علی دایی می‌تواند بهترین گزینه باشد. کسی که خواهی نخواهی باید طرف حساب بازیکنانی باشد که تا دیروز در کنارش در تیم ملی بازی کرده بودند و از این حیث کار برای او می‌توانست چالش‌زا باشد که این‌گونه هم شد. شخصیتی که هیچ‌گاه نخواسته است به نرمی و انعطاف لازم با مسائل برخورد کند، چه در مقام بازیگری و چه در عرصه مربیگری. برای همین نیز دایی هیچگاه نتوانست نقش لازم را در تیم ملی داشته باشد و با اشراف و درایت لازم تیم ملی را در شرایط سخت مدیریت کند. اگرچه نباید از جوانگرایی وی غافل شد اما به هر حال تیم ملی در زمان وی از نشاط لازم به دور بود تا با پر نشدن نقاط ضعف این تیم در دفاع و گلزنی، تیم ملی فوتبال امروز کارش به اما و اگر کشیده شود. این درست که گفته می‌شود اگر 3 بازی آینده خود را ببریم، می‌توانیم یکی از صعودکننده‌ها باشیم، اما به هر حال پیروزی بر دو کره کار چندان راحتی نیست که بخواهیم از هم اکنون به فوتبالدوستان امیدواری بدهیم. آن هم در شرایطی که امروز عربستان هم با کسب 6 امتیاز حاصل از دو پیروزی ارزشمند بر ایران و امارات، 10 امتیازی شده و می‌خواهد در کنار کره جنوبی و کره شمالی یکی از دو تیم صعودکننده از گروه باشد.

همان طور که اشاره شد، پروژه صعود به جام جهانی را از ابتدا برای خود خوب و اساسی تعریف نکردیم تا یک اسطوره ورزش همچون دایی قربانی بلندپروازی، بی‌برنامگی و بی‌تدبیری کسانی شود که تاثیرپذیری زیادی از بیرون دارند. موضوعی که لابه‌لای صحبت‌های علی کفاشیان در برنامه 90 هم آشکار بود تا رئیس فدراسیون ضمن مرور شرایطی که به روی کار آمدن دایی انجامید، این نکته را نیز هویدا سازد که سرمربی تیم ملی اصلا قائل به مشورت و همفکری با اصحاب فن نبوده است.

در شرایطی که خود شما بسیاری از مسائل را بهتر از ما می‌دانید، باید حداقل امیدوار باشیم که مدیران فدراسیون از گذشته درس بگیرند و با انتخابی درست و منطقی، تیم ملی را با تمام پتانسیل‌های موجودش در کانال درستی بیندازند. به یقین، بحران موجود را باید مدیریت کرد، نه این‌که مرعوب آن شد و برنامه‌ای برای خروج از آن نداشت.

حجت‌لله اکبرآبادی