حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
میلاد
محمد؛ شاهکار آفرینش
حسین برید: فردا میلاد رسول خاتم(ص) است؛ رسولی که در طول حیات خود و پس از آن، پیوسته منشاء بزرگترین تحولات تاریخی بوده است. یکی از مسایلی که در مورد میلاد نبی اکرم (ص) مطرح است، این است که چرا میلاد ایشان نزد مسلمانها در حد سایر مناسبتهای مربوط به پیامبر(ص)؛ مثل مبعث که از بزرگترین اعیاد مسلمانها یا سالروز هجرت (که مبدا تاریخ مسلمانان است) گرامی داشته نمیشود. همچنین این کم عنایتی در مقایسه با نوع و چگونگی برگزاری و بر پاسداشت روز میلاد مسیح بیشتر جلوه میکند.
وجود ایشان میان حق مطلق (خداوند تبارک و تعالی) و جهانی که تجلی ظاهری باری تعالی است، تقرر دارد. این البته یک مرحله میانی محسوب میشود که اگر این مرحله را در نسبت با جایگاه حق تعالی در نظر بگیریم، الهی است و اگر آن را در ارتباط با جهان مخلوق در نظر بیاوریم، دارای هستی انسانی است و این مرحله میانی را ابنعربی «حقیقت محمدیه» نام نهاده است.
بنابراین وجود مقدس پیامبر خاتم(ص) در عین اینکه مافوق انسانی است در مرتبهای انسانی است و هیچکس نمیتواند چنین گزارهای را انکار کند، چرا که ایشان در مرحلهای از تاریخ ظهور کرده و مدتی در این دنیای فانی زندگی داشتهاند، همانند همه مردم با نیازها، حوایج، تواناییهای انسانی و....
بر اساس نگرش عرفانی ابنعربی، حق در ابتدا یک تجلی میکند و از این طریق صادر اول از حق تعالی متجلی میشود، سایر مخلوقات از طریق صادر اول خلق میشوند و حقیقت محمدیه (ص) است که همان صادر اول به شمار میرود. بنابراین امر نبوت و رسالت را وجود مبارکی عهدهدار است که از حیث هستیشناختی، نزدیکترین وجود به باری تعالی است و از جنبه خلقی دیگر مخلوقات، همچنان که در مرتبه وجودیشان وابسته به حقیقت و نور محمدی(ص) هستند، در مرتبه هدایت و کمال نیز راهی جز متابعت از این نور ندارند؛ به عبارت روشنتر، حضرت محمد (ص) آگاهترین شخصیت به فطرت وجودی انسانها هستند و از همینروست که شریعت مبین ایشان طریق رسیدن به منشا این وجود است.
میلاد نخستین آفریده حق تعالی را باید ما که پیرو آیین جاودانی و جهانی ایشان هستیم، در شأن رسول خدا(ص) و شریعتشان که صراط مستقیم الهی است، گرامی بداریم.
گفت و گو
