سرخ‌ها؛ روی موج امید

علاوه بر زحمت و تلاش ستودنی تیم برق، حضور عالی تماشاگران شیرازی هم در حمایت از تیمشان در خور تحسین بود و پرسپولیس در چنین شرایطی، کارایی خود را در نیمه دوم بازی تا حدود زیادی از دست داد.

اما هنوز برای هر تیم 6 تا 7 بازی دیگر باقی‌مانده یعنی هر تیمی می‌تواند 18 تا 21 امتیاز دیگر به دست آورد که این امتیاز کمی نیست. براساس این بینش، باید به تغییرات پیش روی پرسپولیس و هجومی‌تر شدن این تیم امیدوار بود، تیمی که تا دیروز (شنبه)‌ تنها 6 امتیاز یعنی امتیازات 2 بازی از استقلال صدرنشین عقب بود.

واقعیت این است که امسال با توجه به اهمیت بالای دیدارهای تیم‌ ملی، بازی‌های لیگ با فاصله بسیار کمی نسبت به یکدیگر انجام می‌شود و این فشار جسمانی زیادی به بازیکنان تیم‌ها وارد می‌کند، بویژه آن که در تیم‌های ما اغلب از بازیکنان ذخیره و تمام نیروها بخصوص جوان‌ترهای تیم، استفاده چندانی به عمل نمی‌آید که این موجب افت ناگهانی تیم‌ها می‌شود.

در این مورد، اولا چگونگی ریکاوری و بازتوانی تیم‌ها در جهت احیای بنیه بازیکنان اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کند و در وهله بعدی نباید فراموش کنیم این مشکل برای تیم‌های رقیب هم وجود دارد و آنها هم با نوسانات زیادی درگیرند.
به طور کلی اگر پرسپولیس به شکل کنونی حرکت کند، شانسی برای این تیم متصور نیست، مگر این که تحولات خوبی در نوع بازی و نگرش آن به وجود آید و وینگادا بتواند از پتانسیل بالای بازیکنانش بهره ببرد.

در آن صورت، این تیم نه‌ تنها در لیگ برتر ایران بلکه در لیگ حرفه‌ای آسیا هم می‌تواند پرقدرت و مدعی ظاهر شو، به شرط آن‌که آن لیگ را هم جدی و پرقدرت آغاز کند. مسلم است صعود از دور نخست لیگ قهرمانان آسیا، پرسپولیس را در برابر تیم‌های شرق آسیا و استرالیایی قرار می‌دهد؛ تیم‌هایی که بازی با آنها به‌مراتب دشوارتر از تیم‌های عربی است.

حمید درخشان
عضو کمیته فنی باشگاه پرسپولیس