سدسازی ،مایه غرور ملی

تا پیش از پیروزی انقلاب کانادایی‌ها به ایرانی‌های شاغل در صنعت سدسازی می‌گفتند شما حتی توان بهره برداری از سدهایی که ما می‌سازیم را هم ندارید چه رسد به ساختن آن. شاید هم بیراه نمی‌گفتند چون صاحبان فناوری در تمام عرصه‌ها بویژه در حوزه سدسازی ایرانی‌ها را چنان عقب نگه داشته بودند که ساختن یک سد منطبق با استانداردهای جهانی برای ما فقط در حد یک آرزو باقی مانده بود. وقتی سد مخزنی دز را 4 کشور اروپایی با همراهی کانادا ساختند، بهره برداری از آن را مدتی یک شرکت ایرانی به عهده گرفت تا آمریکایی‌ها برای دو برابر کردن ظرفیت نیروگاه سد به ایران آمدند. آنها شرط کردند که تنها در صورتی حاضر به انجام کار خواهند بود که یک شرکت خارجی جایگزین شرکت ایرانی شود. این بود که یک شرکت ایتالیایی بهره‌برداری از سد را به عهده گرفت و آمریکایی‌ها به تعهدشان مبنی بر ارتقای ظرفیت نیروگاه سد عمل کردند.

اما امروز به برکت پیروزی انقلاب اسلامی در سدسازی به مرحله‌ای از پیشرفت رسیده‌ایم که آمریکایی‌ها از مدل ساخت سدهای ایران الگوبرداری می‌کنند.

اگر در سال‌های قبل از پیروزی انقلاب اسلامی، ساخت سدهایی همچون دز، کارون یک (شهید عباسپور) و کرج را به غربی‌ها واگذار کردیم و خودمان در کنار گود تنها نظاره گر فعالیت غربی‌ها بودیم بعد از انقلاب و پس از فارغ شدن از دغدغه‌های جنگ تحمیلی، 90 سد بزرگ را طراحی و احداث کردیم تا دولتمردان کشورهای تاجیکستان، سنگال، مالی و بسیاری از کشورهای دیگر از ما دعوت کنند که برای آنها هم سد بسازیم. مقایسه آمار مربوط به ساخت سد در کشور به عنوان یکی از صنایع استراتژیک قبل و بعد از انقلاب بسیار جالب و قابل توجه است. رسیدن از 27 سد در سال1356 به بیش از 550 سد در سال 1386تلاشی نیست که بتوان به این سادگی از کنارش گذشت.

اما با تمام این تفاصیل قرار گرفتن ایران در منطقه خشک و پایان‌پذیر بودن منابع نفت و گاز این واقعیت را گوشزد می‌کند که در سدسازی به همین مرحله اکتفا نکنیم. شاید به خاطر همین است که هم اکنون صدها سد در مرحله مطالعه و ده‌ها مورد نیز در دست طراحی است. ادامه این روند می‌تواند تا حد زیادی ما را از خشکسالی‌های گاه و بیگاه و حتی وابستگی به منابع نفت و گاز مصون نگاه دارد. به امید آن روز.