جایزه شاه: افسانه

تنها نکته منفی که می‌توانید نسبت به این بازی بدهید، این است که چیز جدیدی در کار نیست. شخصیت‌ها شبیه شخصیت‌های همیشگی دلاوران اراده و جادویند. و با تشکر از موتور تغییرناپذیر یوبی‌سافت، باز هم شما مجبورید قهرمان خود را تنهایی به سرمنزل مقصود برسانید و خبری از بازی تحت شبکه نیست.

اما نقطه بسیار قوی نقش‌آفرینی آن، در مرحله ایجاد شخصیت به‌وجود می‌آید، که شما امکان انتخاب از میان کلاس‌های جنگجو، پولادین ‌(Paladin)‌ و مغان ‌(Mage)‌ را دارید و بعد می‌توانید شخصیت خود را با مهارت‌ها، دستاوردها، سلاح‌ها، زره‌ها و طلسم‌های گایگاکسیانی ‌(Gygaxians)‌ مجهز کنید. ‌ ‌

در دنیای عظیم فانتزی داریون ‌(Darion)‌ را می‌توانید در خدمت شاه مارک خردمند گشت و گذار کنید، تاجر و گنج‌یاب باشید. داستان طبق معمول با برادر بزرگتر شاه و تهدید همیشگی شر علیه انسان‌ها شروع می‌شود، بنابراین می‌توانید خیلی به شروع داستان توجهی نکنید. اما برای این‌که اعتباری برای شخصیت‌تان کسب کنید، باید به گشت‌وگذار در دخمه‌ها بپردازید تا هیولاها را از بین ببرید و گنج به‌دست بیاورید تا مهارت‌تان بالا رود. جمع کردن کتاب‌ها و دست‌نوشته‌های قدیمی خیلی مهم است، خیلی‌هایشان برای کشتن نامردگان کارایی بالایی دارند. ‌ ‌

توضیحات منفی‌بافانه بالا را خیلی جدی نگیرید، جدای کلیشه‌هایی که حقیقتا هواداران خاص خود را دارد، شیوه نبردها در این بازی نقش‌آفرینی یک تغییر درست و حسابی کرده است و نبردها دیگر باید تاکتیکی انجام شوند. مغان، کشیش‌ها، شه‌سواران، تیراندازان، هیولاها و بقیه را می‌توانید در قلعه پادشاه اجاره کنید تا به سپاه شما بپیوندند. اوایل بازی با چندتایی از همین مزدوران کار خود را آغاز می‌کنید، اما به‌زودی سردسته یک نیمچه لشکر از فراریان ارتش دشمن خواهید شد. بعد از مدتی دیگر آن‌قدر سکه طلا خواهید داشت که نیروی رهبری خود را تا جایی افزایش دهید که تعداد کسانی که با خود از این‌سو به آن سو خواهید برد را زیاد کنید. ‌ ‌

گستره زمین‌های نبرد نیز همواره قابل مدیریت است. از آن‌جایی که هر نوع جنگجو در زمین نبرد، با یک شخصیت نشان داده می‌شود (حالا یکی باشد یا 100 تا)، این موضوع خیلی مثل بازی‌هایی مثل «روم: سراسر جنگ» حس کنترل یک ارتش بزرگ را به ما منتقل نمی‌کند. اما تاکتیکی که شما در کنترل واحدهای‌تان باید رعایت کنید، نقش اصلی را در برد مقابل دشمن خواهند داشت و از این نظر بازی تروتمیزی پیش روی خواهید داشت. ‌ ‌

اگر با بازی‌های نقش‌آفرینی تاکتیکی آشنایی داشته باشید، حتما در نبردهای این بازی کم تجربه نخواهید بود. تنها تفاوتی که می‌توان میان جایزه پادشاه با سری دلاوران اراده و جادو دانست، شاید خط داستانی بهتر آن باشد. به‌لطف هزاران پویشی که باید آن‌ها را طی کرد و طنز تلخی که در بعضی از نقاط داستان به چشم می‌خورد، نسبت به دیگر بازی‌های مشابه، جایزه پادشاه را متمایز می‌سازد.

صرف نظر از کلیشه‌های همیشگی بازی‌های نقش آفرینی (برداشتن یک طلسم، کشتن آدم بده دهکده، یافتن شیء گمشده و...)، شما حقیقتا نمی‌توانید طوری بازی کنید که انگار جاهای خالی جدول را پر می‌کنید. بازی آن‌قدر که انتظارش را می‌کشید ساده نیست، اگر این‌طور فکر نمی‌کنید، وقتی گیر همین سرسری بازی‌کردن‌هایتان افتادید، یاد حرف من خواهید افتاد. ‌ ‌

طراحی مولفه‌های تصویری این بازی، اگر به‌نوبه خود نوآورانه نباشد، دست‌کم جالب توجه است. استفاده از رنگ‌های روشن و جزئیات زیاد نقشه‌ها بازیکن را مطمئن می‌سازد که همه چیز کامل طراحی شده است. نواحی با طراحی‌های اغراق‌برانگیز، عنصر فانتزی محیط را بیشتر کرده‌اند. صدا از طرف دیگر، یکی از ویژگی‌های این بازی است و موقع جنگ، حتما صدای سیستم خود را بالا خواهید برد تا از موسیقی‌های حماسی لذت ببرید. هر کس که عشق نوستالژی‌های دوران جوانی خودش باشد، و هر کس که قبلا نسخه بیست سال پیش این بازی را بازی کرده باشد، مسلما این بازی را تهیه می‌کند. اما تازه‌واردان نیز می‌توانند از خط داستانی مستقل این بازی، به‌همان اندازه لذت ببرند. ‌