افسانه ادامه دارد

هیچ شخصیت یا خط داستانی جدیدی در آندرورلد وجود ندارد. دشمن اصلی لارا، دوست قدیمی‌اش آمانداست که می‌خواهد از لارا انتقام بگیرد. در این شماره به‌شکل جالبی افسانه‌ها و استوره‌های ملل مختلف به‌هم گره می‌خورند. لارا هنوز تصور می‌کند مادرش سال‌ها قبل با باز کردن پورتالی با شمشیر اکسکالیبر، به آوالون رفته است. در ادامه جستجوی حدس می‌زند که آوالون (جایی که در افسانه‌های سلتیک محل ساخته شدن شمشیر شاه آرتور و مردن اوست) با نیفلهایم (سرزمین بالای ابرها در افسانه‌های اسکاندیناوی) یکی باشد. در ادامه کار لارا یکی از دشمن‌های قدیمی‌اش، یعنی ملکه آتلانتیس، ناتلا را ملاقات می‌کند. ناتلا در اسارت آماندا است و به لارا می‌گوید برخلاف تصور او، آوالون و هلهایم (سرزمینی که انسان‌ها پس از مرگ به آن می‌روند) یکی هستند. داستان در مقایسه با شماره‌های قبلی توم‌ریدر و بازی‌های این سبک، کمی بهتر است و موفق می‌شود کنجکاوی شما را تحریک کند. ‌ ‌

در مورد خوب یا بد بودن آندرورلد نمی‌شود به این راحتی قضاوت کرد. بازی ظاهر بسیار خوبی دارد و کیفیت بالای طراحی مراحل هم تا آخر بازی حفظ می‌شوند. اما وجود باگ‌ها و ایرادهای فراوان در گرافیک، دوربین و سیستم حرکت لارا باعث می‌شود نتوانیم با قاطعیت بگوییم آندرورلد بازی خوبی است. بهتر است اول از گرافیک آغاز کنیم.

از نظر ظاهری، توم‌ریدر آندرورلد فوق‌العاده زیباست. آندرورلد مانند ‌Assassins Creed‌ موفق شده مناظر بسیار زیبا و رویایی را در هر مرحله خلق کند که از دیدن آنها سیر نمی‌شوید. بی‌شک اوج زیبایی گرافیک در مرحله دوم یعنی تایلند قابل رویت است. از همان آغاز مرحله، صخره‌های بیرون آمده از آب توجه شما را به مناظر زیبا جلب و تا رسیدن به معبد شیوا و دیدن مجسمه بزرگ او ادامه پیدا می‌کند. در این میان نباید به این راحتی از موسیقی متن بازی گذشت که به‌خصوص در همان مرحله تایلند تاثیر زیادی روی بازی‌کننده می‌گذارد. ‌ ‌

لارا در این شماره حرکات بسیار بیشتری را می‌تواند انجام بدهد. به‌نظر می‌رسد که سازنده‌ها واقعا می‌خواهند به فلسفه ‌WCLD‌ یا «‌?What Could Lara Do‌» عمل کنند و هر کاری که یک نفر می‌تواند در محیط انجام بدهد را در بازی طراحی کنند. اما ظاهرا این سازنده‌ها حواسشان به محدودیت کنترل و حرکت دوربین نبوده است زیرا در حال انجام یکسری از همین حرکات جدید، بدترین مشکلات بازی خودشان را نشان می‌دهند.

دوربین در مکان‌های تنگ تقریبا از کار می‌افتد. اگر به‌صورت ناخواسته در گوشه بسته‌ای گرفتار شوید، باید به‌صورت کورکورانه حرکت کنید تا لارا دوباره در کادر قرار بگیرد. حرکت بی‌دلیل دوربین در حال حرکت از لبه‌ها هم باعث می‌شود در هنگام پرش نتوانید تصمیم بگیرید که کدام جهت شما را به هدفتان می‌رساند. پرش‌ها با این‌که در شماره قبل بسیار خوب و حساب شده بودند، در این شماره بدقلق شده‌اند. خیلی وقت‌ها لارا در هنگام پریدن از یک لبه پایش گیر می‌کند و از آن پایین می‌افتد. به‌طور کلی تعداد دفعاتی که به‌خاطر اشتباه‌های بازی گیم‌اور می‌شوید، زیاد است. ‌ ‌

اما خوشبختانه سیستم چک‌پوینت بسیار بهتر از عالی کار می‌کند. به‌عبارتی اگر چک‌پوینت‌های هوشمند بازی به این خوبی کار نمی‌کردند، تمام کردن مراحل توم‌ریدر آندرورلد کاری اعصاب خردکن می‌شد. تقریبا هر وقت به‌دلایلی گیم‌اور بشوید، بازی شما را از نزدیکی همان جایی که مردید می‌آورد. حتی در برخی از مراحل اگر بعد از گرفتن یک راه مخفی مرده باشید، دیگر احتیاجی به گرفتن دوباره آن نیست. با وجود چک پوینت‌های مناسب، تعادل خوبی بین سختی بازی، مشکلات فنی و روان بودن آن برقرار شده و می‌شود به‌راحتی آن را تمام کرد. ‌ ‌

با این وجود نباید از کنار طراحی بسیار خوب مراحل به این راحتی گذشت. شش مرحله توم‌ریدر آندرورلد هر کدام طراحی خاصی دارند و روش بازی کاملا متفاوتی را می‌طلبند. موتورسیکلت در مرحله مکزیک، کاربری بسیار جالبی دارد که در هیچ بازی دیگری سابقه نداشته. شروع جالب هلهایم در زیر آب هم از جمله نوآوری‌هایی است که در این شماره توم‌ریدر دیده می‌شود. ‌ ‌

همان‌طور که گفته شد توم‌ریدر آندرورلد مشکلات فنی زیادی دارد، اما طراحی بسیار خوب مراحل، گرافیک زیبا و سیستم مناسب چک‌پوینت‌ها باعث می‌شود که بتوان از این مشکلات چشم‌پوشی کرد.

سید طه رسولی