یک ضرب و تقسیم ساده

وقتی برای اولین بار در سال 1384 به امیرنشین دبی سفر کردم تا مدت‌ها در تلاش بودم آمار دقیق پروازهای روزانه بین ایران و امارات را به دست آورم اما همه تلاش‌ها که از تماس با شرکت‌های هواپیمایی گرفته تا طرح درخواست از سازمان هواپیمایی کشوری را در برمی‌گرفت به در بسته خورد و گویی مساله‌ای به همین سادگی را هم باید موضوعی محرمانه و رازی سر به مهر تلقی کرد.

با این حال پرس‌وجو از آژانس‌های خدمات هوایی به خوبی گواه این واقعیت بود که مارکوپولوهای وطنی اشتیاق زیادی به دیدار از قلمرو نیم‌وجبی دبی نشان می‌دهند. کنکاش‌‌ها موید این واقعیت بود که تعداد پروازهایی که از فرودگاه‌های بین‌المللی تهران،‌ شیراز، اصفهان، تبریز، مشهد و چند مرکز استانی دیگر روانه دبی و ابوظبی می‌شوند بیش از 25 پرواز در روز است.

بررسی تعداد پروازها به امیرنشین نه‌چندان خوش آب‌وهوای دبی بخوبی نشان می‌دهد دوستداران گشت‌وگذار و سفر به ظاهر امیرنشین دبی را به عنوان اولین مقصد گردشگری خود انتخاب کرده‌اند. باور ندارید؟ رقم خوشبینانه 25 پرواز در روز را در عدد 200 (میانگین تعداد مسافران هر پرواز) ضرب کنید تا شما هم به این استنتاج برسید که با سفر روزانه 4 ‌- 5 هزار نفر از ایران به امارات، ایرانی‌‌ها علاقه خاصی به امارات و بخصوص امیرنشین دبی دارند.

 اگر تعداد مسافران ورودی روزانه از ایران به دبی را در مبلغ یک میلیون تومان (میانگین 400 هزار تومان بابت تور 4 روزه و 600 هزار تومان خرید و گشت‌وگذار در مقصد) ضرب کنید به عدد نجومی 5 میلیارد تومان در روز می‌رسید یعنی مارکوپولوهای وطن‌دوست ما روزانه 5 میلیون دلار به جیب شیخ‌های اماراتی می‌ریزند!

این‌که چرا مردم ما تا بدین حد برای سفر به امارات رغبت نشان می‌دهند مساله‌ای است که سازمان میراث فرهنگی و گردشگری باید پاسخگوی آن باشد و این‌که چرا این مارکوپولوها بی‌توجه به ادعاهای جسورانه کشوری که تمامی پیشینه‌اش از 37 سال فراتر نمی‌رود باز هم حاضرند آن کشور را به عنوان مقصد سفر خود انتخاب کنند، مساله‌ای دیگر. به هر حال جمع این دو در کنار هم باعث می‌شود هر ایرانی وطن‌دوستی احساس غم و اندوه کند. بویژه وقتی هر از چندگاهی خبرهایی در مورد رفتارهای نامناسب اماراتی‌ها با مسافران ایرانی می‌شنویم.

رضا سادات