غلامرضا معصومی
اول کتاب، بعد مدرسه
چند سالی میشود که دغدغه همه مسوولان و کارشناسان حوزه فرهنگ بر این قرار گرفته است که کتابخوانی باید از مدرسه آغاز شود؛ مسالهای که بر هیچ کس پوشیده نیست و تجربه کشورهای دارای سطح مطلوب مطالعه نیز آن را به اثبات رسانده است؛ اما چگونه؟ چیزی که با همه دغدغههای این سالها هنوز کسی برای آن راهکاری ارائه نکرده است. حتی تاکید وزیران آموزش و پرورش، فرهنگ و ارشاد و علوم و تحقیقات و فناوری هم راه به جایی نبرده است. هفته کتاب امسال هم بسیاری بر این امر تاکید کردند.
در خبرهای همین روزها هم تعدادی از کارشناسان و ناشران در نظرخواهیهایی بر این ضرورت اصرار داشتهاند؛ اما باز هم دریغ و صد دریغ از یکی راهکار عملی.
مگر میشود یکی از مهمترین موضوعهای جامعه ما به بحث گذاشته شود و کسانی بدون ارائه راهکارهای کارشناسی تنها حرف بزنند. مگر میشود به زنگ مطالعه در مدارس اندیشید؛ بیآنکه فرزندان ما کتاب را نشناسند. آیا نظام آموزشی ما اجازه این را میدهد که کودکان ما در مدرسه کتابی بخوانند که به گفته بسیاری از معلمان و خانوادهها، وقت تلف کردن است و به کاری هم نمیآید.
فرزندان ما باید پیش از آن که پای در مدرسه بگذارند، کتاب را جزئی از زندگی بدانند و از همه مهمتر کتاب برای خانوادهها به عنوان کالایی اساسی در سبد زندگی قرار گیرد.
کسی آیا تا کنون برای این مساله چارهای اندیشیده است؟
گفت و گو
