گاهی خودمان هم مقصریم

راننده تاکسی که امروز ما را از میدان ونک به خیابان میرداماد رساند، معتقد بود؛ این اتفاق یکی از عجایب خلقت است و بعد هم لبخندی ملیح تمام صورتش را پر کرد.

او مثل خیلی از راننده‌های دیگر این روزها خوشحال است که می‌تواند ظرف چند دقیقه از تقاطع ولیعصر تا تقاطع شریعتی برود و برگردد. خیلی‌های دیگر هم هستند که این روزها همین احساس را دارند اما پشت این اتفاق شیرین، حکایت تلخی نهفته است، حکایتی که می‌شود بی‌سروصدا از کنار آن گذشت، ولی نمی‌شود.

ترافیک خیابان میرداماد دقیقا زمانی دود شد و به آسمان رفت! که ماموران نیروی انتظامی حضورشان در حاشیه این خیابان زیاد شد. هر چند متر به چند متر یک مامور نیروی انتظامی کنار خیابان ایستاد تا طرح انضباط اجتماعی به صورت آزمایشی در منطقه 3 تهران کلید بخورد.

خیلی‌ها که روزهای اول خبر آغاز این طرح را می‌شنیدند، اصلا باور نمی‌کردند که چنین طرحی بتواند تاثیری مستقیم و عینی روی نظم و انضباط خیابان‌های منطقه 3 تهران بر جای بگذارد، اما این اتفاق افتاد. حالا اگر چه خودروهایی که جایی برای پارک‌های دوبله و سوبله در حاشیه خیابان میرداماد، شریعتی و آفریقا ندارند، کوچه‌های این مناطق را قرق کرده‌اند، اما واقعیت همین روانی ترافیک است که به چشم می‌آید و کام خیلی‌ها را هم شیرین می‌کند.

 این مساله نشان می‌دهد که فقط حضور سنگین پلیس در خیابان‌هاست که باعث می‌شود خیلی از ما قوانین را رعایت کنیم و منضبط شویم، وگرنه خیابان‌ها همان خیابان‌ها هستند و این خودروها هم همان خودروها، اما ترس از پلیس مانع می‌شود، تا کسی در جایی که پارک ممنوع است، پارک نکند و مسیر اصلی را با دنده‌عقب رفتن بند نیاورد.

پشت قضیه، حکایت پایبند نبودن ما به قوانین خوابیده است، باور نمی‌کنید تا طرح انضباط اجتماعی به دیگر نقاط شهر کشیده نشده، به این خیابان‌ها سر بزنید و آن را با وضعیت فعلی خیابان‌های منطقه 3 مقایسه کنید.

گاهی اوقات مقصر خود ما هستیم، خود ما که باید با زور قوانین را بپذیریم و اجرا کنیم و گرنه... این روزها خیابان‌های منطقه 3 نفس راحتی می‌کشند، اما تا کی؟ معلوم نیست! از یک طرف، تعداد پارکینگ‌ها و جاهایی که می‌شود، خودرو را پارک کرد در این مناطق کم است و از طرف دیگر، به محض خالی‌شدن خیابان‌ها از پلیس، باز هم همان حکایت همیشگی آغاز می‌شود.

بهمن موسوی