شبکه خصوصی مجازی

از نقطه نظر شبکه‌های رایانه‌ای، VPN یک شبکه رایانه‌ای است که در آن برخی از لینک‌های بین گره‌ها به جای سیم با استفاده از اتصالات باز یا مدارهای مجازی در برخی از شبکه های بزرگتر به یکدیگر وصل می‌شوند.
پروتکل‌های لینک-لایه شبکه‌های مجازی، تونل‌هایی را درون شبکه‌های بزرگتر ایجاد می‌کنند و اتصال به این ترتیب برقرار می‌شود.  یکی از کاربردهای متداول این سیستم ایجاد ارتباط  بین شبکه‌هایی است که از امنیت بالایی  برخوردارند.  با این حال، یک شبکه  VPN الزاما از ویژگی‌های امنیتی بالا، مانند به رمز درآوردن اطلاعات یا سیستم‌های پیچیده تشخیص هویت کاربر برخوردار نیست. از دیگر کاربردهای VPN می‌توان  به امکان جداسازی ترافیک گروه‌های مختلف کاربران در یک شبکه دارای ساختار امنیتی قوی اشاره کرد.

یک شبکه VPN ایده‌آل، باید از امنیت بالا، ضریب اطمینان، امکان توسعه و مدیریت مناسب شبکه برخوردار باشد.
دو نوع شبکه VPN وجود دارد: شبکه اتصال از راه دور که VPDN نیز نامیده می‌شود و شبکه اتصال وب سایت به وب سایت.

شبکه اتصال از راه دور، یک شبکه اتصال کاربر به شبکه محلی است که کاربران آن کارکنان شرکت هستند که از راه دور به شبکه اختصاصی شرکت متصل می‌شوند.

شبکه‌های اتصال وب سایت به وب سایت به دو گروه مبتنی بر اینترانت و مبتنی بر سایت های خارج از سیستم تقسیم می‌شوند. در گروه اول، یک شرکت بزرگ در مکان‌های معینی تعداد اندکی مشترک راه دور دارد که باید به شبکه اختصاصی شرکت متصل شوند. این مشترکین از طریق ایجاد یک اینترانت با استفاده از VPN شبکه محلی خود را به شبکه محلی شرکت متصل می‌کنند.

زمانی که یک شرکت با شرکت دیگری ارتباط نزدیکی داشته باشد، یک شبکه خارجی به‌عنوان واسط بین دو محیط تشکیل می‌شود، به این ترتیب دو شرکت در یک فضای مشترک که با استفاده از VPN به آن متصل می‌شوند، کار می‌کنند. در عین حال اطلاعات محرمانه هر دو شرکت، که در بیرون این شبکه قرار می‌گیرد، محرمانه و دور از دسترس دیگری قرار می‌گیرد.

در شرکت‌های بزرگ که شعب آنها در شهرهای مختلفی متمرکزند، استفاده از VPN امری ضروری و اجتناب‌ناپذیر است. گستردگی جغرافیایی، افزایش امنیت، کاهش هزینه عملیاتی در مقایسه با هزینه ایجاد WAN، کاهش زمان و هزینه حمل‌و‌نقل کاربرانی که در فواصل دور قرار دارند و سادگی توپولوژی شبکه از مهم‌ترین دلایل این امر هستند.