نواهای عجیب و غریب

شاید این از خاصیت‌های دنیای جدید است که در آن، هر چیزی شکل عجیب و غریب پیدا می‌کند و خیلی چیزهای واقعی تغییر ماهیت می‌دهند. نوحه‌های مذهبی هم یکی از همین چیزهاست که در این سال‌ها چنان شکل‌های عجیب و غریبی از آن ارائه شد که دیگر صدای علما هم درآمد و نسبت به رواج این شکل از نوحه‌سرایی‌های لس‌آنجلسی اعتراض کردند. اگر تا 2 دهه قبل، ترجیع‌بند « باز این چه شورش است» محتشم کاشانی و چند نوحه ساده دیگر مانند: «من که داغ شش برادر دیده ام/ داغ عباس دلاور دیده ام» را در هیات‌های مذهبی می‌شنیدیم و عزاداری به چند شکل از جمله عزاداری جنوبی‌ها محدود می‌شد، در این سال‌ها برخی مداحان خلاق! برای ایجاد شور و حال در عزاداران، هر ترانه خوش آهنگ لس آنجلسی و داخلی را با عوض کردن وزن و قافیه و جای عاشق و معشوق با نام ائمه، تبدیل به یک نوحه می‌کردند و با افتخار، آن را می‌خواندند و البته این نوحه‌ها مخاطب فراوانی هم پیدا کرد و برخی جوان‌های اهل حال نیز همین نوحه‌ها را با صدای بلند از بلندگوی خودروهای خود برای عابران خیابان پخش می‌کردند.