دزدان دوچرخه

او می‌گوید این کار ترکیبی از هنر، نمایش واقعیت، روزنامه‌نگاری و سرگرمی است. او چهره دزدان دوچرخه را محو کرده و در وب‌سایت خود به تماشا گذاشته که به اظهارنظرهای مراجعان به وب سایت که خواهان اعلام دزدان دوچرخه شده‌اند، منجر شده است.

او می‌گوید: «آدم‌هایی که می‌بینید دزدان حرفه‌ای نیستند و کسانی نیستند که برای سرقت آمده باشند. آنان افرادی بودند که وسوسه شدند و تصمیم به خلاف‌ گرفتند و لحظه‌ای که دوچرخه را برداشتند، دزد شدند.»
وی ادامه داد می‌خواهد نشان دهد که برخورد رسانه‌ها نیز بخشی از مشکل است. به نوشته رسانه‌ها دوچرخه‌ها را در چند ثانیه می‌دزدند در حالی که اصلا این‌طور نیست.

در آخرین فیلمی که او در وب سایت خود گذاشته دوچرخه‌ای در محله فقیرنشین کانستیتیوسیون بیش از یک‌ساعت دزدیده نمی‌شود؛ اما در خیابان سانتافه که مرکز خرید و فروش است دوچرخه را در چند دقیقه دزدیدند.

یک محله وقتی در آزمون دوچرخه قبول می‌شود که یک‌ ساعت بگذرد و دزدیده نشود یا فیلمبردار خسته شود یا باتری دوربین او تمام شود. بعضی از مراجعان سایت، به پاسیک دوچرخه‌های رایگان پیشنهاد کرده و نتیجه آزمایش‌های خود را از اسپانیا و اروگوئه فرستاده‌اند. در فیلم‌ها، دزدان اغلب فرصت‌طلب به نظر می‌آیند تا خلافکاران حرفه‌ای.

پاسیک گفت: «آدم‌هایی را می‌بینید که بارها می‌روند و می‌آیند و مدام فکر می‌کنند و گاهی با افرادی تلفنی حرف می‌زنند. می‌روند و باز هم برمی‌گردند. این بیشتر جدالی درونی بین خوب و بد است تا درباره خود دوچرخه.» شاید آنان از دیدن دوچرخه‌ای بدون قفل و زنجیر بشدت تعجب می‌کنند چون این در شهر شلوغ 13 میلیون نفری بوئنوس‌‌آیرس منظره‌ای غیرعادی است.

تاکنون در آزمون دوچرخه هیچ زنی دست به سرقت دوچرخه نزده است.