خداحافظ قهرمان‌

باید اعتراف کرد که ساعی یک نابغه بود. او یک ورزشکار نادر بود، نه به خاطر این‌که تنهای طلای کاروان ایران را در المپیک پکن به دست آورد و نه به خاطر این‌که لقب پرافتخارترین ورزشکار تاریخ ایران را یدک می‌کشد. او یک نابغه بود برای این‌که خودش برنامه افتخارآفرینی‌هایش را ترتیب می‌داد و نیازی به زور و فشار دیگران نداشت. او حتی برای ستاره شدن به دنبال انگیزه‌های مالی هم نبود و فقط به خاطر خودش و مملکتش بود که ریاضت می‌کشید. در عین حال ساعی از هوش و ذکاوت بالایی برخوردار بود و همین خصیصه هم به او کمک کرد تا در 3 دوره متوالی المپیک روی سکو برود. او برای ستاره شدن به هیچ مربی یا اردوی خاصی نیاز نداشت و همیشه خودش آقای خودش بود. ساعی می‌دانست چه زمان باید تمرین کند، چه زمان باید پیه فشار سنگین تمرینات را به تنش بمالد و چه زمان باید برای رسیدن به اوج آمادگی استارت بزند.

با این ویژگی‌های ممتاز ساعی ظرف 8 سال همواره خودش را در صدر تکواندوکاران دنیا نگه داشت و با کسب 2 مدال طلای المپیک سیدنی و پکن و یک مدال برنز المپیک آتن نامش را بالاتر از تمام ورزشکاران افتخارآفرین ایران ثبت کرد.

شنبه و در روز افتتاحیه نخستین دوره مسابقات غرب آسیا، این قهرمان بزرگ برای همیشه با تکواندو خداحافظی می‌کند. قطعا دل شیاپ‌چانگ هم برای قدم‌های مصمم این اسطوره تنگ خواهد شد.