رژیم غذایی در لاکتوزمی‌

وقتی لاکتوز تجزیه نمی‌شود در روده باقی می‌ماند و از طریق فشار اسمزی، آب را نیز به درون روده می‌کشاند. باکتری‌های روده بزرگ از تخمیر لاکتوز هضم نشده، اسیدهای چرب کوتاه زنجیر، دی اکسید کربن و گاز هیدروژن تولید می‌کنند. در این حالت مصرف مقادیر بیش از 12 گرم لاکتوز (که در 240 میلی لیتر شیر موجود است) می‌تواند باعث نفخ ، گرفتگی عضلات و اسهال شود.

علائم عدم تحمل لاکتوز با کاهش مصرف غذاهای حاوی لاکتوز تخفیف می‌یابد. نوزادان فاقد آنزیم لاکتاز باید سریعا غربال شوند و از شیر خشک‌های بر پایه سویا و بدون لاکتوز برای آنها استفاده گردد. همچنین اکثر بزرگسالان که عدم تحمل به لاکتوز دارند (سوءهضم لاکتوز) می‌توانند در حدود 6 تا 12 گرم لاکتوز به تنهایی یا همراه با وعده‌های غذایی را تحمل کنند. البته فرآورده‌های لبنی جامد و نیمه‌جامد مانند انواع پنیر کهنه، به دلیل این‌که نسبت به مواد لبنی مایع آهسته‌تر از معده تخلیه می‌شوند و همچنین فرآورده‌های کم‌لاکتوز بهتر تحمل می‌شوند. در بین لبنیات، تحمل انواع مختلف ماست که دارای باکتری‌های فعال هستند بهتر است. هرچند به طور کلی تحمل‌ ماست می‌تواند به دلیل وجود بتاگالاکتوزیداز باشد که هضم لاکتوز را تسهیل می‌کند. هم اینک محصولات متنوع فاقد لاکتوز یا همراه با آنزیم لاکتاز موجود است تا مشکلات گوارشی افراد دارای لاکتوزمی‌ را تعدیل کند.