اعتراض از نوعی دیگر

مایلی کهن دیروز صبح با خبر بازداشت خود، جامعه بزرگ ورزش را تحت‌تاثیر قرار داد تا با رایزنی و جنب و جوش صورت گرفته در فاصله چند ساعت، با قرار کفالت آزاد شود. اما قضیه این بازداشت بر می‌گردد به شکایت مدیرعامل استقلال اهواز که وقتی انتقاد غیرمنطقی و سوال‌برانگیز خود از مجید جلالی در فصل قبل را با واکنش تند محمد مایلی‌کهن مواجه دید، پای مربی اصول‌گرای فوتبال ایران را به دادگاه کشاند تا وی که پیش از این با پرونده شکایتی علی دایی به 3 ماه حبس و یک سال ممنوعیت از مصاحبه محکوم شده، دیروز نیز پایش به ناحیه 3 دادسرای عمومی تهران باز شود.

 هر چند که بعضی خبرگزاری‌ها پیرو جلب مایلی‌کهن خبر دادند که وی راهی زندان شده است، اما زندانی در کار نبود تا با تلاش دوستان، حاجی مایلی با قرار کفالت آزاد شود فعل و انفعالی که به یک گروکشی شبیه بود تا مدیرعامل آبی های اهوازی ظرف چند ساعت از شکایتش صرف نظر کند تا به نوعی مجید جلا‌لی نیز از خیر شکایتش از شهرام شفیع زاده بگذرد.

نکته قابل توجه این است که اگر چه زبان اعتراض جزیی جدایی‌ناپذیر از شخصیت وجود محمد مایلی‌کهن شده و گریزی نیز از آن نیست، اما اصولا در پرونده شکایتی مفتوح شده نباید چندان به  وی‌خرده گرفت. چرا که وقتی یک مدیر عامل به خود حق می‌دهد که مجید جلالی، تئوریسین وطنی فوتبال را به بی‌کفایتی متهم کرده و بی‌پروا بگوید که او به درد بازی پلی‌استیشن می‌خورد، باید به نوعی به محمد مایلی‌کهن حق داد که پرچم دفاع از جایگاه مربیگری برداشته و مدیرعامل آبی‌های اهوازی را با استعاره‌ای‌ خطاب کند. این درست که اصولا حرمت‌شکنی در فوتبال و ورزش از سوی هیچ مقام و مسوولی پذیرفتنی نیست، اما یقینا جامعه ورزش باید خویشتن‌داری بیشتری از خود نشان داده و زود از کوره در نروند. مگر نه اینکه  در ورزش درس اول و آخرش احترام به کسوت است و زیبنده نخواهد بود اگر دیوار این احترام‌ها با پرده‌دری‌های این‌چنینی فرو بریزد.