آخرین بازمانده‌

شاید به احترام تجربه و سن و سالش است که هنوز در خانواده نفتی که اکنون نوذری رئیسش است، شغلی که به چرخ پنجم می‌ماند به او داده‌اند.

ترکان مشاغل حساس و البته متناقضی را از اول انقلاب تاکنون تجربه کرده بود که از ریاست سازمان صنایع دفاع تا وزارت راه و ترابری و دفاع و استانداری و ریاست فدراسیون کشتی گسترده است. وی با ورود به خانواده صنعت نفت و در مقام ریاست یکی از بزرگترین شرکت‌های پیمانکار نفتی ایران، نقشی بسزا در ساخت عسلویه داشت که می‌رود به پایتخت اقتصادی ایران تبدیل شود.

همکاران ترکان، وی را همزمان خشن و مهربان توصیف می‌کنند که مانند مشاغلش، تناقض را به یاد می‌آورد. قاطعیت ترکان در کار کشیدن از زیردستانش و حساب‌بردن آنها از وی در میان نفتی‌ها، مثال‌زدنی است.
با این‌ حال، هم‌اکنون از آن‌همه اقتدار فقط سایه‌ای مانده است.

ترکان  در حفظ شغلش سرسختی می‌کند. او می‌گوید در وزارت نفت کار فنی و حرفه‌ای می‌کند و نظرات سیاسی‌اش را دخالت نمی‌دهد. البته باز معتقد است مافیای نفت وجود ندارد و رئیس‌جمهور هم نظرش در این‌باره تغییر کرده است.

 تحولات مدیریتی در صنعت نفت تمام نشده و شاید مجبور باشیم یکی از این روزها، لقب «رفتن آخرین بازمانده» را برای ترکان هجی کنیم.

با این‌حال، کسی شک ندارد وجود ترکان و تجربیاتی که اندوخته، برای صنعت و نفت ایران غنیمتی ارزشمند است که حفظ آخرین بازمانده را ضروری می‌سازد. آیا به این ضرورت توجه خواهد شد؟  ...

سید علی دوستی موسوی