روزانه ها
پایان خوش نوبل
حمید اسدی: جایزه نوبل اقتصاد امسال به کسی تعلق گرفت که حتی قبل از دریافت نوبل هم به دلیل فعالیتهای گسترده علمی و مطبوعاتی در میان اهالی اقتصاد کاملا شناخته شده بود.
پل کروگمن، ستوننویس روزنامه نیویورک تایمز و منتقد سرسخت سیاستهای اقتصادی دولت بوش، در روزی که آخرین یادداشت انتقادی خود را نسبت به عملکرد ضعیف دولت جمهوریخواه بوش در قبال بحران مالی جهان در روزنامه نیویورک تایمز به چاپ رسانده بود، به عنوان برنده جایزه نوبل اقتصاد در سال 2008 معرفی شد. کروگمن سالهاست کرسی استادی 4 دانشگاه بزرگ استنفورد، هاروارد، ییل و ام.آی.تی را در اختیار دارد و در بین دانشکدههای طراز اول اقتصاد، پای او فقط ظاهرا به دانشگاه شیکاگو باز نشده است. وی تاکنون 20 کتاب و 200 مقاله پژوهشی در رابطه با مباحث مختلف اقتصادی تالیف کرده، اما شهرت اصلی او بیشتر به خاطر مطالعاتی است که در حوزه تجارت بینالملل انجام داده است و سرانجام همین مطالعات، نوبل اقتصاد را برای او به ارمغان آورد.
کروگمن میگوید، درست است که تویوتا و بنز هر دو مجهز به آخرین فناوری روز خودروسازی جهان هستند و برای ناظر بیرونی شاید دلیلی وجود نداشته باشد که یک آلمانی تویوتا سوار شود یا یک ژاپنی بنز خریداری کند، اما هر کدام از این محصولات تفاوتهایی دارند که باعث جذب مشتریان خاص خود میشود. از طرفی تولیدکنندگان ناچارند برای کاهش هزینههای ثابت خود گستره فروش خود را افزایش دهند و این جز با رسیدن به بازارهای بینالمللی میسر نیست. سرانجام اینکه مصرفکنندگان سلایق متفاوتی دارند بهطوریکه حتی اگر در سرزمین آفتاب تابان با انبوهی از خودروسازان مدرن زندگی کنند، گاهی دوست دارند سلیقه خودروسازان آلمانی را هم امتحان کنند.
کروگمن با این نظریه پا جای پای دیوید ریکاردو گذاشته است. ریکاردویی که پس از آدام اسمیت افسانهای، نامدارترین اقتصاددان مکتب کلاسیک در جهان به شمار میرود.
گفت و گو
