کاهش هزینه‌ها به قیمت افت آموزش‌

چند روزی است که دانش‌آموزان شاهد صحنه‌های تکراری زیر هستند: مدیران و معاونان به دلیل مشغله‌های اداری و  پاسخگویی به مراجعان به آموزشگاه، چند دقیقه‌ای را دیرتر بر سر کلاس درس حاضر می‌شوند، در طول زنگ درسی برای رسیدگی به امور پیش آمده، از روی اجبار بارها کلاس درس را ترک و پیش از آغاز زنگ تفریح، زودتر از دیگران برای نظم بخشیدن به خروج دانش‌آموزان از کلاس‌ها، درس خود را قطع می‌کنند.

در چنین وضعیتی است که کسی به فکر کیفیت آموزشی و دانش‌آموزانی که هاج و واج از پشت میز و نیمکت‌ها به تخته سیاه خیره می‌شوند، نیست. واقعا چگونه می‌توان از مدیران و معاونانی که با مشکلات بی‌شمار مالی، اداری و آموزشی مدارس دست و پنجه نرم می‌کنند، انتظار داشت با فراغ بال و بدون دغدغه به تدریس بپردازند. از سوی دیگر، وقتی بسیاری از آنان برای سال‌ها از کلاس و درس دور بوده‌اند و تنها کار اداری انجام می‌دادند، چقدر وقت نیاز دارند تا خود را با شرایط جدید وفق دهند.

طرح تدریس مدیران و معاونان در مدارس، تنها یک هدف را دنبال می‌کند و آن کاستن از هزینه‌هایی است که آموزش و پرورش سال‌هاست از پس آن برنمی‌آید؛ اما این کاهش هزینه‌ها، قیمتی سنگین دارد که همان افت کیفیت آموزش است.