در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
خواندنی هفته
لذت اعتراف کردن
این هفته برای خواندن میخواهیم کتاب عجیبی را به شما معرفی کنیم. ممکن است بعضی از شماها ژان ژاک روسو را بشناسید. نویسنده و اندیشمند بزرگ فرانسوی که آثار زیادی در زمینه ادبیات و فلسفه خلق کرده است. او را آغازگر سبک رمانتیسم دانستهاند، اما کتابی که میخواهیم به شما معرفی کنیم یکی از آثار این نویسنده نیست بلکه اعترافات اوست.
«اعترافات» ژان ژاک روسو را مهستی بحرینی ترجمه کرده و انتشارات نیلوفر آن را در قطع جیبی به چاپ رسانده است.
یکی دیگر از ویژگیهای این کتاب کاهی بودن کاغذهای آن است که آدم را به یاد کتابهای قدیمی میاندازد و کلی برای خودش نوستالژی دارد.
مترجم درباره این کتاب مینویسد: «کتاب اعترافات که روسو گاه از آن با عنوان خاطرات یاد میکند، همه رویدادهای زندگی او را از کودکی تا سالهای پایانی عمر با ذکر جزییات در بر میگیرد، اما این کتاب بیش از آن که به نقل رفتار او در موقعیتهای گوناگون زندگیاش بپردازد و شرح حوادثی باشد که از سر گذرانده است، داستان احساسات و اندیشههای اوست.
روسو در این کتاب روح خود را عریان به خوانندگانش نشان میدهد، بیهیچ پردهپوشی به عیبها و خطاهایش اعتراف میکند و میگوید که در گیرودار حوادث چه ضعفهایی داشته و چه اشتباهاتی از او سر زده که مایه شرمساریاش شده است. همچنین از عشق بیپایانش به طبیعت که با دل و جانش درآمیخته بود به تفصیل سخن میگوید».
روسو نویسنده نیز در متنی کوتاه درباره این کتاب مینویسد: این یگانه تصویری است که از انسان وجود دارد و به احتمال تا ابد همین یک تصویر وجود خواهد داشت.
تصویری که دقیقا از روی طبیعت کشیده شده و چهره راستین او را ترسیم کرده است. هر که هستید، ای کسانی که تقدیر یا اعتماد من شما را حاکم بر سرنوشت این دفتر کرده است، به خاطر شوربختیهایم به خاطر احساسات و عواطفتان و به نام نوع بشر از شما تمنادارم که این اثر یگانه و سودمند را از میان نبرید.
اثری که میتواند در مطالعه احوال بشر مطالعهای که بیگمان هنوز آغاز نشده است به عنوان نخستین معیار مقایسه به کار رود و نیز تمنا دارم، تنها یادگار باارزشی را که حرمت بخش خاطره من است و نمودار اخلاق و منش من و به دست دشمنانم تحریف شده است، از بین نبرید و سرانجام حتی اگر شما خود یکی از این دشمنان سرسخت باشید دیگر به جسد خاکستر شده من دشمنی مورزید و بیداد بیامان خود را تا زمانی که دیگر نه من و نه شما زنده نخواهیم بود، ادامه ندهید بلکه بتوانید دستکم یک بار شرافتمندانه در نزد خود گواهی دهید که بزرگوار و مهربان بودهاید، در جایی که میتوانستید بدخواه و انتقامجو باشید: البته چنانچه بدی روا داشته در حق مردی که هرگز مرتکب بدی نشده یا نخواسته است بشود، بتواند نام انتقام به خود بگیرد».
خواندن این کتاب را از دست ندهید. امیدواریم از مطالعه آن لذت ببرید.
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
