آرامش قهرمانی‌

در همین بازی‌های المپیک و پارالمپیک پکن، شاهد این مساله بودیم که قهرمانانی مزد زحمات خود را گرفتند که آرامش داشتند و با هدف و برنامه‌ای خاص آمده بودند که نتیجه تلاش خود را در میدان عمل بگیرند. هادی ساعی در المپیک قهرمان شد، چون در درجه اول به بزرگی،‌ اهمیت و جایگاه المپیک اشراف داشت و متناسب با آن نیز خود را ساخته و پرداخته کرده بود تا طلایی ارزشمند و نوبرانه را در ناکامی ورزش در پکن، تقدیم مردمی ‌کند که در طول برگزاری 2 هفته‌ای المپیک برای یک طلا جان به لب شده بودند. ساعی در این راه،‌ ایمان و انگیزه‌ای قوی داشت تا با هدفی مشخص، آخرین تیر ترکش دوره قهرمانی خویش را در المپیک به سیبل و هدف زده باشد.

در بازی‌های پارالمپیک پکن نیز این آرامش در سیمای قهرمانان جانباز و معلول جلوه‌ای ویژه داشت تا با فروغ آنان، ناکامی ورزش در المپیک تا حدودی در سایه قرار بگیرد.

محمدرضا میرزایی، ‌پرچمدار ایران و جانباز سرافراز دوران دفاع مقدس که در پکن چهارمین مدال طلای خود را از بازی‌های پارالمپیک گرفت، همیشه آرامشی خاص در چهره‌اش موج می‌زد و هربار که در اتاقش به ملاقاتش رفتیم، او را در حال خواندن قرآن دیدیم؛ کسی که دستی نیز در شعر و شاعری داشت تا با شعرهای خویش در وصف قهرمانان جانباز و معلول، خنده و شادی را به آنان ارزانی دارد. میرزایی در روز آخر بازی‌ها نیز در پرتاب نیزه مقتدرانه به مدال طلا رسید تا نشان دهد که به قهرمانی‌اش از پیش ایمان داشته است، همان طور که ساعی وقتی در فینال المپیک از حریف قدرتمند ایتالیایی‌اش در راند اول 1 4 عقب افتاد، به مربی‌اش اطمینان داد که قهرمان می‌شود و شد.

حمزه محمدی و کاظم رجبی، وزنه‌برداران دسته 60 و 100+ کیلوی تیم جانبازان و معلولان، جواد مردانی در پرتاب دیسک و تیم‌ ملی والیبال نشسته ایران در پارالمپیک با همین آرامش ‌که برخاسته از آمادگی بالا، انگیزه و ایمانی قوی بود ‌ قهرمان شدند تا این قهرمانی‌ها درسی باشد برای مسوولان ورزش‌ ما که در راهبردها و برنامه‌ریزی‌های خویش، این نکته را مدنظر قرار دهند و به برآورد روشنی نسبت به نتایج احتمالی برسند. بی‌شک برای رسیدن به اهداف بزرگ نیز هر قهرمانی باید متمایزتر از دیگران به جلو گام بردارد تا بویژه در عرصه مسابقات جهانی و المپیک، نتیجه زحماتش را دریافت کند.