آدم‌های جنگ چه شکلی‌اند؟

رضا استادی: نمی‌دانم پسر بچه چند ساله بود؟ هنوز آنقدر بزرگ نشده بود که صدایش برای آواز خواندن پختگی یک خواننده حرفه‌ای را داشته باشد. شعرخوانی حماسی پسر بچه هنوز تمام نشده بود که تدوینگر برنامه، این تصویر را به صحبت‌های پدر پسربچه تدوین کرد. ظاهرا مدتی گذشته بود و همان پسر بچه به شهادت رسیده بود و حالا خانواده او در مراسم تشییع پیکر او در مقابل دوربین تلویزیون با غروری اعجاب برانگیز درباره شهادت فرزندشان سخن می‌گفتند. مادرش دوست داشت محل اصابت گلوله را ببیند، اما اطرافیان به او گفتند گلوله به پشت سر پسرش خورده است. تدوینگر تلویزیون این‌بار مهربان شده بود و به جای نشان دادن مادری که می‌خواست محل گلوله خوردن فرزندش را ببیند، دوباره شعرخوانی پسر بچه را نشان داد.