یک‌‌ بازی ‌‌محدود!

عرضه شدن دو بازی نقش‌آفرینی بزرگ یعنی IU و Tales of Vesperia ، به فروش ایکس‌باکس در ژاپن و محبوب شدن آن بین نقش‌آفرینی‌بازها کمک زیادی کردند. اما در یک کلام باید گفت IU را نباید با Tales of Vesperia  مقایسه کنیدIU. در حالی که یک بازی خوب و لذت‌بخش است، اما اصلا نمی‌تواند جزو بزرگان سبک نقش‌آفرینی قرار بگیرد.

داستان آغاز بسیار خوبی دارد. کایپل نقش اول ماجرا است که مانند یوری داستانش از زندان آغاز می‌شود! کایپل یک موزیسین صلح‌طلب است که او را به‌جای رهبر یکی از گروه‌های آزادی‌طلب اشتباه می‌گیرند. البته در ادامه متوجه می‌شوید که کایپل گذشته بسیار سخت و دردناکی داشته و انگیزه خوبی برای پیوستن به گروه آزادی‌طلب دارد. داستان در IU یکی از مهم‌ترین عواملی است که شما را تا انتها می‌کشاند. هر چند که زمان تمام‌کردن IU تقریبا نصف زمانی است که برای تمام‌کردن یک بازی معمولی نقش‌آفرینی ژاپنی باید صرف کنید.

داستان و روند بازی یک مشکل مشترک دارند: این‌که به‌سرعت با پیشروی در بازی تعداد کاراکترها بیشتر و بیشتر می‌شود. زیاد شدن تعداد شخصیت‌ها هم از نظر داستانی شما را سردرگم می‌کند و هم از نظر مدیریت وسایل. به‌خاطر سپردن وضعیت و مهارت‌های هر کس و مجهز‌کردنش به وسایل مناسب کاری طاقت‌فرسا است. تا پایان داستان 18 شخصیت به گروه شما می‌پیوندند که می‌توانید آن را در گروه‌های مختلف تقسیم‌بندی کنید.

یکی از آزاردهنده‌ترین بخش‌های بازی‌های نقش‌آفرینی ژاپنی این است که هیچ‌وقت نمی‌دانید، بنا به اقتضای داستان، ناگهان مجبور می‌شوید با کدام کاراکتر بازی کنید؟! در IU این حس همیشه وجود دارد و به‌خاطر زیاد بودن شخصیت‌ها کمی آزاردهنده است. بازی هم هیچ کمکی در این زمینه به شما نمی‌کند.

خوشبختانه مهم‌ترین بخش یک بازی نقش‌آفرینی اکشن یعنی مبارزه‌ها بسیار خوب هستند. اگر بتوانید با بخش‌های نقش‌آفرینی قضیه کنار بیایید، با یک بازی اکشن سوم شخص خوش‌ساخت سر و کار خواهید داشت. در طول مبارزه‌ها شما کنترل کایپل را برعهده دارید. این موزیسین حساس در میدان نبرد مانند کریتوس بی‌رحم می‌شود.

در طول مبارزه‌ها، سه عضو دیگر گروه هم فعالیت مثبتی دارند و کمک زیادی به شما می‌کنند. هوش مصنوعی یاران شما آن‌قدر خوب هست که احساس کنید واقعا به شما کمک می‌شود.

کایپل یک تانک بالقوه است و هیچ قابلیت جادویی ندارد به همین دلیل بیشتر وقت‌ها جادوها از طرف یاران شما شلیک می‌شود. درمان شدن توسط فشار یک دکمه انجام می‌شود که از نقاط قوت بازی است. دیگر نگران استفاده از معجون‌ها نباشید، بازی خودش برایتان تصمیم می‌گیرد که جادوی سفید لازم است یا معجون. اما اگر خیلی به این سیستم عادت کنید در هنگام مبارزه با غول‌آخرها دچار مشکل می‌شوید؛ چون معمولا غول‌ها به‌سرعت دخل یاران شما را می‌آورند و دیگر کسی نیست که شما را درمان کند. فلوت جادویی کایپل هم یکی از نکات جالب بازی است که می‌شد خیلی بهتر از اینها دربیاید. فلوت کایپل را با اوکارینای لینک مقایسه نکنید اما در نوع خود یکی از نکات جالب گیم‌پلی محسوب می‌شود.

طراحی گرافیکی قابل قبول است. هرچند که هیچ‌وقت در طول بازی به صحنه‌هایی زیبا و نفسگیر همانند لاست اودیسه برنمی‌خورید و دموهای از پیش رندر شده زیبایی نمی‌بینید. از نظر هنری IU در برابر دیگر بازی هم سبک و هم دوره خودش یعنیTales of Vesperia  هم کم می‌آورد.

بدون شک IU ‌یک بازی نقش‌آفرینی خوب و خوش ساخت است، اما اصلا در حد اندازه‌هایی که از آن صحبت می‌شد، نیست. یکی از دلایل مهم این موضوع هم کوتاه بودن آن است. تا می‌آیید به سیستم مبارزه‌ها و Connect کردن (قابلیت به اشتراک گذاشتن مهارت‌ها بین کایپل و دیگر اعضای گروه) عادت کنید و اسم و سابقه نیمی از قهرمان‌هایتان را یاد بگیرید بازی تمام می‌شود! ماموریت‌های جانبی هم چنگی به دل نمی‌زنند و بیشتر برای خالی نبودن عریضه طراحی شده‌اند. توصیه می‌کنم یک نفر دیگر را پیدا کنید و به‌صورت شریکی این بازی را بخرید تا با توجه به زیاد شدن بازی‌های ایکس‌باکس، فشار زیادی روی جیبتان نیاید!.

سید طه رسولی‌