به دنبال‌ مقصر

این مورد که همیشه موفقیت‌های کلان حاصل برنامه‌ریزی‌های صحیح و اجرای صحیح‌تر آنها در بازه‌های بزرگ زمانی است، اصلا غیر قابل انکار نیست و در ورزش هم به صورت پررنگ‌تر آن هم با نتایج معلوم، مصداق دارد. ولی وقتی در مورد ناکامی ورزش ایران در المپیک پکن، یکی از متولیان می‌گوید»تنها 3 سال از تصدی دولت جدید، بر خرابه‌های ورزش برجای مانده از دوره قبل می‌‌گذرد» احساس عجیبی به انسان دست می‌دهد.

همین جا تاکید داشته باشیم که این مقال به هیچ عنوان ربطی به سیاست ندارد چون تمام دولت‌های خدمتگزار که با رای قاطع مردم انتخاب می‌شوند، مورد احترام ما هستند، ولی به نظر می‌رسد عنوان کردن »خرابه ورزش» به دوره‌های گذشته کمال بی‌‌انصافی باشد. توجه داشته باشیم که ما در المپیک 96 آتلانتا صاحب یک طلا، یک نقره و یک برنز شدیم، در سیدنی 2000 بهترین نتیجه خود در تاریخ المپیک را با 3 طلا و یک برنز کسب کردیم و در آتن 2004 هم با 2 طلا، 2 نقره و 2 برنز پرمدال‌ترین المپیک خود را پس از 1952 هلسینکی تجربه کردیم و البته در هلسینکی رنگ طلا به خود ندیدیم.

اگر محصولات خرابه مورد اشاره همین است، باید گفت: »خرابه‌ای چنانم آرزوست» در عین حال نمی‌دانیم وقتی متولی مورد نظر از عنوان »خرابه‌های ورزش» استفاده می‌کند، چرا نمی‌گوید همین 2 مدالی که مانع آبروریزی و افتضاح در پکن شد، از بازمانده‌های همان خرابه‌های قدیمی به دست آمده است؟ آیا غیر از این است که هادی ساعی با یک دهه حضور در سطح اول تکواندوی ایران و جهان مدال دوره گذشته خود را تکرار کرد؟‌ نکند می‌خواهند مدعی شوند مراد محمدی 28 ساله که 3 سال پیش طلای جهان را گرفته، محصول 3 سال مدیریت جدید بر ورزش ایران است؟

آقایان لطفا فرافکنی نکنید و چنین بر اسلاف خود نتازید. به خاطر این ناکامی کسی را حبس یا تبعید نخواهند کرد، ای کاش یک‌بار هم که شده بنشینید و در دادگاهی که میزان آن عدالت، وجدان و انصاف است، عملکرد خود را به بوته نقد بگذارید، باشد که در این میان اشتباهات فکری و عملی تصحیح و چراغ روشنی برای ادامه راه حاصل شود.
با تفکر »هر مقصری غیر از ما» ورزش ایران راهی نخواهد یافت و شاید آیندگان در مورد شما به جای خرابه از واژه‌‌های ثقیل‌تری استفاده کنند.