چرای بی‌رویه به چه دلیل

و اما در خصوص مباحث عنوان شده تحت عنوان پارک ملی لار اشعار می‌دارد که با عنایت به ماده 4 قانون حفاظت و بهسازی محیط زیست مصوبه 28/3/53  و اصلاحیه 24/8/71 «هر نوع ممنوعیت و مقرراتی که برای مناطق پارک ملی، آثار طبیعی ملی، پناهگاه حیات وحش، منطقه حفاظت شده برقرار می‌شود نباید با حق مالکیت یا حق انتفاع قانونی اشخاص مغایر باشد». در خصوص اطلاق واژه پارک ملی به محدوده مورد نظر و اعلام ارتقای سطح محدوده حفاظت‌شده لار به پارک ملی طی مصوبه شورای عالی حفاظت محیط‌زیست از سال 81 به استحضار می‌رساند که مصوبه مذکور بدون طرح در کمیته‌های تخصصی موضوع ماده 70 قانون برنامه و بدون اخذ مصوبه از شورای برنامه‌ریزی و توسعه استان پیشنهاد و تصویب‌ شده است.

در عین حال بند دوم ماده 3 قانون حفاظت و بهسازی محیط‌زیست نیز کسب موافقت وزیر جهاد کشاورزی را در مناطقی که طرح‌های مرتع‌داری یا جنگلداری در دست اجراست را شرط دانسته و با عنایت به مکاتبه وزیر وقت جهاد کشاورزی در مخالفت با ارتقای سطح حفاظتی منطقه لار شاید مصوبه مذکور اصولا فاقد جایگاه قانونی باشد. این اداره کل نیز تصدیق می‌کند صرفا ارتقای سطح حفاظتی مناطق کارساز نبوده و باید مسائل مهم و پایه‌ای نظیر شرایط اجتماعی، اقتصادی و ... مناطق نیز مورد توجه واقع شود. در خصوص مساحت حوزه نیز شایان ذکر است حوزه آبخیز لار با مساحتی بالغ بر 73هزار هکتار از دیرباز به عنوان مراتع ییلاقی مورد بهره‌برداری واقع و مجوز بهره‌برداری براساس مستندات و عرف محل برای 480 بهره‌بردار حقیقی و حقوقی جهت تعلیف مجاز 80هزار واحد دامی صادر شده است.

سطح منطقه حفاظت‌شده لار نیز به عنوان بخشی از حوزه آبخیزداری 28هزار هکتار مساحت است که 6525 هکتار از اراضی منطقه حفاظت‌شده نیز جزو منطقه امن محیط‌زیست محسوب می‌شود و تعداد واحد دامی در محدوده حفاظت‌شده مذکور نیز پیش از این از 50 هزار واحد به 22هزار واحد دامی تقلیل داده شده است.

فضل‌الله کولانی‌
مدیرکل منابع طبیعی و آبخیزداری استان تهران‌