تعریف وتمجید قیصر از لیپی‌

او می‌گوید: تا آنجا که من می‌دانم، فدراسیون فوتبال ایتالیا با دونادونی عهد بسته و قرار گذاشته بود که اگر تیم ایتالیا را به نیمه‌نهایی برساند، وی را تا جام‌جهانی 2010 نگه دارد، اما چون او نتوانست عذرش را خواست و میدان را دوباره به لیپی سپرد. با توجه به سرمایه‌ها و نیروی انسانی‌ای که در دست دونادونی بود، کاری که او در یورو انجام داد، اسباب تاسف شد؛ زیرا فقط یک برد در 4 بازی به دست آورد و شکست سختی در برابر هلند داشت و وقتی هم که پیکارها حذفی شد، تیغش به اسپانیا نبرید.

خیال‌های من‌

مدافع وسط معروف اسبق ژرمن‌ها و چهره شاخص تیم فاتح یورو 1972 و تیم دوم یورو 76 می‌افزاید: راستش را بخواهید، پیش از شروع مسابقات امسال یورو روی فینالی بین ایتالیا و آلمان شرط‌بندی می‌کردم و آن را محتمل‌ترین مسابقه نهایی می‌دانستم، ولی در عین این که تصوراتم درخصوص تیم ملی کشورم درست از آب درآمد، با ایتالیایی مواجه شدم که فاقد انعطاف و بیش از حد کند ومنفعل بود و معنا و نمایی کاملا متفاوت با فوتبال این کشور داشت که این برای من بسیار تعجب‌آور بود. اگر این مساله را نتوان به مربی ربط داد و دستپخت او دانست، به چه چیزی می‌توان منتسب کرد؟ شاید ایراد از من باشد که به ایتالیای لیپی عادت کرده بودم و 2 سال پس از رفتن او نیز همان انتظار را از آتزوری داشتم، اما با تیمی مواجه شدم که از این معانی دور بود و بسته و کند و محتاط بازی می‌کرد و از هرگونه خلاقیتی بی بهره بود. دونادونی حتی قابلیت‌های جالب تعدادی از بازیکنانش را نیز بلااستفاده گذاشته بود و معلوم نبود چه می‌خواهد بکند. این را قیاس کنید با ایتالیایی که لیپی به جام جهانی 2006 آورد و با آن فاتح مسابقات شد. تیمی که درست و فنی و سریع توپ می‌‌زد و برای هر واکنشی آماده بود و حملات سریع را به اندازه دفاع حساب شده، می‌شناخت و مجری آن بود، من از دیدن آن ایتالیا لذت می‌بردم؛ اما ایتالیای اخیر در یورو مظهر بازی کند بود و مشخص بود مربیانش چیز اضافه‌ای را به تیم نداده‌اند و  سقف پرواز آن را محدود کرده‌اند. هنر لیپی در زمان کارش و بویژه در سال 2006 که مهم‌ترین جام فوتبال جهان را فتح کرد این بود که در میان بیشترین مخالفت‌ها و در شرایط مبارزه منفی رسانه`‌های ایتالیا با وی دست به آن کار زد. او به دلیل اتهامات تقلب و تبانی وارده به تیم یوونتوس و متهم و مظنون شناخته شدن در این زمینه، دیدگاه مثبت و حمایتی را شامل حال خود نمی‌دید و باید تیمی را می‌ساخت که به دلیل نشات گرفتن از کالچو، عجین و توام با اتهامات و خدشه‌های آن بود و کمتر کسی آن را سالم می‌شمرد. حتی خود ایتالیایی‌ها نیز با آن همسو نبودند و به آن اعتماد نداشتند. لیپی چنان تیمی را قهرمان کرد و آن هم فقط چند ماه پس از افشای گسترده ماجراهای تقلب در سری A  که کل فوتبال ایتالیا را بدندم کرد. اما امسال دونادونی در فضایی آرام و بدون این که کسی او را متهم و سرکوب کند و در شرایطی که نیروهای کمی را نیز در خدمت نداشت، حتی نتوانست ایتالیا را از مرحله یک چهارم نهایی عبور بدهد و شانس آورد که با اختلاف قاطع‌تری مغلوب اسپانیا نشد و فقط در ضربات پنالتی باخت.

بهانه‌ها

 مردی که چه به صورت کاپیتان و چه در هیات مربی، آلمان را به عنوان قهرمان جام‌های جهانی (74 و 90)‌ رساند، همچنین می‌گوید: «بهانه‌ ایتالیایی‌ها و دونادونی این است که چون گاتوزو و پیرلو در زمان مسابقه با اسپانیا در یک چهارم نهایی محروم و غایب بودند، کاری از پیش نبرده‌اند؛ اما ما هم بدون فرینگز پرتغال را بردیم و اصولا هیچ گاه غیبت یکی دو مهره نباید باعث تضعیف تیم‌هایی بزرگ مانند ایتالیا و آلمان شود. مساله این است که ایتالیا بد هدایت می‌شد و مربی‌ای نداشت که براساس شرایط بدرستی تصمیم بگیرد و اگر می‌داشت، می‌توانست از همان نیروهای موجود که تونی، کامورانزی، دل پیه‌رو، گروسو و  زمبروتا را هم شامل می‌شد، بسیار بیشتر و بهتر از این سود جوید. اینجاست که فرق مربی با مربی مشخص می‌شود. همین نیروها با اندکی تفاوت و کم و زیاد با هدایت لیپی قهرمان جهان شدند؛ اما دونادونی این هنر و بینش را نداشت که آنها  را بدرستی هدایت و صاحب برنامه کند.
اینک به همان میزان مطمئنم که بازگرداندن لیپی به اردوی ایتالیا باعث پیشرفت این تیم و احیای آن خواهد شد.»
قیصر درباره قهرمانی اسپانیا و شکست کشورش در برابر این رقیب در دیدار نهایی می‌گوید: «اسپانیا قابلیت‌های غیرقابل انکاری داشت و در روزهای آخر طرف شدن با این رقیب واقعا دشوار بود. عده‌ای می‌گویند فوتبال متنوع و پرانعطاف اسپانیا بر آلمان خشک چیره شده است. شاید هم این طور نباشد؛ زیرا آلمان معمولا یک پای فینال‌هاست، از شما می‌پرسم اسپانیا را چند سال بود که در فینال‌ها ندیده بودید؟!از نظر من یواخیم لو و بچه‌هایش نمره قبولی کاملی گرفته‌اند.»

مترجم: وصال روحانی / منبع: Channel 4