عادت می‌کنیم

«جناب مهندس علی آبادی» که واقعا  صفت «پدر ورزش» (که جواد خیابانی به او این لقب را داده است) برازنده اش است کلا تصمیمات عجیب و غریب زیادی می‌گیرد. مثلا تصمیمش برای نامزدی ریاست فدراسیون فوتبال که چقدر حرف و حدیث پیش آورد و خدا را صد هزار مرتبه شکر که رئیس فوتبال نشد یا تصمیم دیگرش برای افزایش تیم‌های لیگ برتر! یا شیوه‌ای که او در برکناری «فیروز کریمی» در پیش گرفت و یا اینکه گفت ایران توانایی برگزاری المپیک را هم دارد! ولی چیزی که ما را مجبور کرد او را چهره  هفته کنیم همان استمرار در سخنان اخیر پدر ورزش ایران است. هفته گذشته او در نشست مشترک فدراسیون فوتبال با روسای هیات‌ها صحبت هایش را در مورد مدیریت فوتبالی اینگونه آغاز کرد: « متاسفانه ما در فوتبالمان از مدیریت برداشت محصول به صورت دیمی برخورداریم و از مدیریت آبیاری صنعتی و برداشت چند برابری خبری نیست » و این‌گونه بود که چشم خبرنگاران حاضر در جلسه برق زد و خودکارهایشان را بیرون آوردند که همه آنچه «پدر ورزش ایران» می‌گوید را بنویسند چون این جلسه با آغازش می‌توانست کلی سوژه برای آنها دست و پا کند!

رئیس سازمان تربیت بدنی در این نشست با اشاره به حضور چهار تیم ایرانی در رقابت‌های لیگ قهرمانان آسیا گفت: «فکر می‌کنم آخرین باری که یک تیم ایرانی موفق به کسب مقام قهرمانی در رقابت‌های آسیا شد، به اوایل انقلاب برگردد یا نهایتا دو سال بعد از انقلاب این قهرمانی به دست آمده است » در این لحظه او از حاضران پرسیده است که «آیا کسی حضور ذهن دارد» که یکی از روسای هیات‌های فوتبال گفته است که سال 1370 پاس به قهرمانی رسیده است!  مهندس در آن جلسه اطلاعات آماری اش را هم به رخ کشید: «می‌خواهیم راه جدیدی را آغاز کنیم و نگاهی به اندازه بزرگی فوتبال و بزرگی40 میلیون جوان ایرانی داشته باشیم» و این در حالی است که دو سال پیش سازمان ملی جوانان اعلام کرده است که در ایران 24 میلیون و 400 هزار جوان 15 تا 29 ساله زندگی می‌کنند.

و شاهکار «پدر ورزش» اینجا بود که گفت: « متاسفانه در تیم ملی می‌بینیم بازیکنی توپ را روی سینه‌اش کنترل می‌کند اما توپ هفت متر جلوتر پرت می‌شود. در بازی ایران مقابل امارات چند بار دیدم که نامجو مطلق توپ را دراختیار داشت اما از پشت اسماعیل مطر توپ را از او می‌گرفت!!» این در حالی است که نامجو مطلق سالهای سال است از فوتبال خدا حافظی کرده است .

شما زیاد جدی نگیرید گاف دادن‌ها هم کم کم به سنت مرسومی در فوتبال ایران می‌شود و همگی‌مان عادت می‌کنیم.