همراهی که همراه نیست...

آیا واقعا در این جمله اغراق هست؟ پس از ورود این فناوری تا چه نحوه تعاملات ما با دنیای خارج و سایر آدم‌ها شکل متفاوتی به خود گرفته است؟

 برای فراموش نکردن قرار ملاقاتمان با پزشک از reminder استفاده می‌کنیم،  صبح‌ها با صدای زنگ موبایل از خواب بیدار می‌شویم‌، در اوقات بیکاری و یا در مسیرهای رفت و آمد به بازی‌های آن مشغولیم، بلوتوث می‌فرستیم و فایل دریافت می‌کنیم، موسیقی، جستجو در اینترنت و استفاده از قابلیت‌های وبی دیگر، عکاسی، فیلمبرداری و ضبط صدا، دفترچه تلفن همراه، ماشین حساب‌، چراغ‌قوه، کرنومتر برای نگه داشتن زمان در هنگام ورزش یا حتی تست زدن، تبدیل واحدهای پولی‌، ارسال متن‌، تصویر و کارکرد اصلی آن برقراری تماس و البته صدها قابلیت بالقوه و بالفعل دیگر. ناگفته نماند یک کاربرد جدید که نمی‌دانم ابتدا توسط ما ایرانی‌ها کشف شده یا در سایر نقاط دنیا هم کاربرد دارد؛ دوست‌یابی موبایلی است! بدین ترتیب که در مکان‌های عمومی و به وسیله بلوتوث می‌توان برای ارسال note به افراد برای آشنایی اقدام کرد!

مانند تمامی ابزارهای نوین و فناورانه کارکردهای مثبت و منفی برای تلفن همراه نیز وجود دارد ولی ذکر یک سوال و پاسخ به آن شاید بر سنگینی یکی از کفه‌های ترازو بیفزاید. آیا پیش از فراگیر شدن این ابزار زندگی چیزی کم داشت؟! بگذارید سوالم را به گونه‌ای دیگر مطرح کنم. آیا نیازی که در ما برای استفاده از این وسیله ایجاد شده کاذب نیست؟ آیا استفاده از این وسیله جز ملزومات زندگی مدرن امروزی است؟ آیا اگر روزی پیام دریافت یا ارسال نکنیم با مشکلی مواجه می‌شویم؟! کافی است روزهایی را به یاد بیاورید که به علت تاخیر در پرداخت قبض‌های آنچنانی تلفن همراهتان بی‌همراه بوده‌اید؟ روزهای اول به سختی می‌گذرند، اما پس از مدتی به آن عادت خواهید کرد و گاهی حتی از این‌که در دسترس نیستید لذت وافری خواهید برد، از اینکه صدای زنگ آن مراودات و تعاملات شما را مختل نمی‌کند یا در لحظات خوشی، خبری ناخوشایند و بی‌مقدمه به شما نمی‌رساند! سر و دست شکستن برای فناوری‌ها و ضد آن بودن دردی از جامعه امروز دوا نمی‌کند اما واقعا غوطه خوردن در وادی میان این دو دنیا صحیح‌ترین اقدام ممکن است یا میل به یکی از دو سر طیف؟

معروف است که می‌گویند هیچ یک از فلاسفه باری از دوش نادانسته‌ها بر نداشته‌اند و تنها پرسشی به دیگر سوال‌ها افزوده اند!