مرثیه‌ای برای یک رویا

شب قبل از بازی روسیه و هلند سایت بازی‌ها برای هیدینگ صفت «الماس درخشان» را انتخاب کرده بود.
خوشبین‌ترین فوتبالدوست‌ها هم گمان می‌کردند، این صفت فقط یک عنوان ژورنالیستی است که بعد از بازی خیلی زود فراموش می‌شود، اما «گاس» حداقل ثابت کرد که لایق چنین صفتی است. «هیدینگ» استاد نتیجه‌گیری با تیم‌های درجه 2 است! همین تابستان 2 سال پیش را به یاد بیاورید که او هدایت تیم استرالیا را به عهده داشت و تیمش چگونه موی دماغ قهرمان آن تورنمنت (یعنی ایتالیا) شده بود. تازه وقتی هم با یک پنالتی ناعادلانه حذف شد، داور بازی رسما از تیم به خاطر اشتباهش معذرت‌خواهی کرد.

شاید فان باستن زمانی که تیمش ایتالیا را می‌برد و یا آن هنگام که فرانسه را در هم می‌کوبید و یا حتی در آن لحظه‌ای که تصمیم گرفت جوانمردانه در مقابل رومانی صف آرایی کند، هیچ‌گاه به این فکر نمی‌کرد که توسط تیمی چون روسیه چنین تحقیر شود. آیا فان‌باستن تاوان گل تاریخی‌اش به شوروی در فینال 1988 را پس داد؟ آیا باید باور کنیم که نفرین داسایف کبیر، سرانجام گریبان فان باستن را گرفت؟

همه می‌دانیم که هلند تیم خوبی بود. دست‌کم تا قبل از بازی با روسیه تیم خوبی بود. فوق العاده بود. یک نوع دیگر بازی می‌کرد. تماشاگرش را به هیجان می‌آورد و به او هر لحظه امید تماشای لحظاتی نفسگیرتر را می‌داد، اما در بازی با روسیه هلند همه چیز را فراموش کرده بود. انگار نه انگار تیمی در زمین بازی می‌کند که چنان توفانی را در مرحله قبل به پا کرده است. هلند در مقابل روسیه، انگار بازی کردن خود را هم فراموش کرده بود.

روسیه انتقام گرفت. انتقامی سخت. روس‌ها سال‌ها برای این لحظه انتظار کشیده بودند و سرانجام به بهترین شکل ممکن موفق به انجامش شدند. می‌گویند روسیه می‌توانست بیشتر از اینها به هلند گل بزند، اما مهم نیست. دلیلی برای زدن گل‌های بیشتر به هلند وجود نداشت. همه دیدیم که هلند از دقیقه 90 به بعد حتی توان بازی کردن هم نداشت. هلند تحقیر شد و همین برای روس‌ها کافی بود.

دست نوازش هیدینگ را به یاد می‌آورید که در انتهای بازی بر سر فان باستن کشیده شد؟ آری، هلند بازی را نه به روسیه، بلکه به هیدینگ باخت.