هپاتیت‌های ویروسی

انواع هپاتیت‌

هپاتیت‌های بسیاری در جهان وجود دارد که مهم‌ترین و شایع‌ترین آنها نوع A,C,B هستند.

هپاتیت A: این نوع هپاتیت بر اثر ورود یک نوع ویروس عفونت‌زا وارد بدن شده و تا مدت‌ها در آن باقی می‌ماند. این ویروس که روی محیط و سطح‌ آلوده و غذای خوب پخته نشده وجود دارد به ضدعفونی کننده‌های معمولی مقاومت نشان داده و انسان آلوده مهم‌ترین و تنها مخزن انتقال در طبیعت است.

این بیماری معمولا در کشور‌های فقیر و در حال توسعه شیوع دارد. این ویروس پس از ورود به کبد تکثیر شده و وارد صفرا می‌شود و ویروس پس از دفع از راه مدفوع،  دیگران را نیز آلوده می‌کند. همچنین ممکن است علائم این بیماری به جنین، افراد معتاد و خون‌آلود قابل سرایت باشد.

علائم این بیماری بی‌اشتهایی، کسالت، پوست زرد و ادرار تیره است و در موارد نادر نیز منجر به ورم مفاصل و ورم مغزی می‌شود. این بیماری در افراد با سن کم مثل کودکان با علائم کم و معمولا غیرقابل تشخیص و در افراد در سن بالا با علائم بیشتر و حادتر بروز می‌کند.

هپاتیت A معمولا با رعایت بهداشت، شستن دست‌ها، بهداشت مواد غذایی و نیز تزریق واکسن آن قابل پیشگیری است.

هپاتیت B: یک نوع ویروس است که بیش از 2 میلیون نفر تاکنون با این بیماری درگیر بودند و بیشتر در مناطق آفریقا، زیر صحرا و مناطق شرق دور قرار دارند. این بیماری از راه خون، بزاق، ترشحات جنسی، خالکوبی، رفتارهای پرخطر، عدم رعایت نکات ایمنی توسط کارکنان بهداشتی قابل انتقال است و توصیه می شود افراد خانواده شخص مبتلا با واکسن ایمن شوند.

اگر نوزادان به این بیماری مبتلا شدند 90 درصد ویروس در بدنشان باقی خواهد ماند،‌ ولی بزرگسالان به‌دلیل بالا بودن سیستم ایمنی بدنشان این بیماری را زودتر طی می‌کنند.

این بیماری از طریق رعایت نکات بهداشتی و واکسیناسیون قابل پیشگیری است. واکسیناسیون این بیماری که تشکیل شده از میکروب ضعیف شده این ویروس است در 3 نوبت 3 و 6 ماه صورت گیرد.