دوست دارید یک شتر بکشیم؟

شتر قبل از سفرش هیچ کاری انجام نمی‌دهد جز خوردن غذا و آشامیدن آب و تمامی این مواد غذایی در کوهانش بصورت چربی جمع می‌شود و کوهان روی پشتش بالا می‌آید. در حقیقت کوهان شتر انباری است برای ذخیره غذا و چربی که شتر در طول سفر از آن مصرف خواهد کرد. همچنین دارای کیسه‌های فلاسک شکل کوچکی است که در دیواره معده آن قرار گرفته اند و در آنها آب ذخیره می‌کند. به این ترتیب است که شتر قادر می‌باشد چندین روز بدون آب وحتی مدتی طولانی تر بدون غذا سفر کند. زمانی که پایان سفر طولانی شتر فرا می‌رسد، کوهان او حالت سفتی خود را از دست می‌دهد و به یک طرف متمایل می‌گردد. سپس شتر باید چند روزی استراحت کند تا بتواند نیروی خود را دوباره به دست آورد.

یک نکته جالب درباره شترها این‌که شتر دارای سه منبع ذخیره غذا یعنی معده است. معده اول را ضمن چریدن و نشخوار پر می‌کند. معده دوم دارای شیره مخصوص هضم غذاست و معده سوم مخصوص هضم غذای نشخوار شده است و منافذ ذخیره آب در دیواره معده اول و دوم است. شتربان با خوراندن نمک به شترها آنها را وادار به جمع کردن آب بیشتری می‌کند و وقتی که منافذ پر آب می‌شود، عضلات مخصوص آنها را بسته و مانع خروج آب می‌گردد و به هنگام نیاز مورد استفاده قرار می‌گیرد. اگر شتر آهسته و با بار سبک در صحرا حرکت کند، می‌تواند به مدت 6 تا 10 روز را بدون آب سپری کند. برای کشیدن یک شتر زیبا و بزرگ ابتدا یک بیضی بزرگ برای بدنش می‌کشیم و یک دایره روی قسمت بالای این بیضی برای کوهان پشت شتر قرار می‌دهیم و با دو خط منحنی کوهان را به بدن وصل می‌کنیم و بعد هم یک دایره کوچکتر کمی دورتر و بالاتر از تن آن می‌کشیم تا سر شتر را نشان دهیم. شتر گردن درازی دارد. با دو خط خمیده سرش را به تنش وصل کرده تا گردن کلفت و درازش نشان داده شود. برای کشیدن پاهای شتر ابتدا دو خط راست برای پاهای جلو و دو خط شکسته برای پاهای عقب آن می‌کشیم و بعد یک گوش کوتاه، چشم و ابرو و پوزه‌ای دراز برای آن می‌کشید. روی این پوزه، دهان گشاد و بینی بیضی پت و پهن شتر را ترسیم می‌کنیم و به پاهای آن شکل می‌دهیم.

بچه‌های نازنین می‌دانید اگر کسی بخواهد سوار شتر شود و یا بخواهد بار روی پشت آن سوار کند چگونه با این قد بلند شتر این کار را انجام می‌دهد؟ شتر همیشه روی پاهای جلویش زانو می‌زند و می‌نشیند. در این حالت است که می‌توانند سوارش شوند و یا بار بر پشتش بگذارند. سم‌ها و پاهای شتر بسیار پهن است و اگر این پاها را نداشت، پاهایش توی شن‌های صحرا فرو می‌رفت. یک دم کوتاه و کلفت هم دارد که در آخر یک دسته موی دراز به شکل منگوله برایش می‌گذاریم. شتر دوتا سوراخ بزرگ برای بینی اش دارد که وقتی در بیابان طوفان می‌شود این سوراخ‌های پرموی بینی‌اش را می‌بندد تا شن وارد آنها نشود. بچه‌های خوب حالا که چیزهای زیادی درباره شتر متوجه شدید و طرز کشیدن آن را هم یاد گرفتید، یک منظره از بیابان و شترهایی که پشت سرهم در حال حرکت هستند به همراه آقای شتربان که در جلوی راه شتر‌ها راه می‌رود، بکشید و برای ما به دفتر روزنامه ارسال کنید.