وبلاگ به مثابه دارو

مسافران بعدی ما باشیم‌

سیدمحمد انجوی‌نژاد، مسوول کانون رهپویان وصال شیراز که حادثه بمبگذاری در آن باعث شهادت جمعی از عاشقان اهل بیت(ع) شد، در وبلاگش «بازمانده تنها» به مناسبت چهلمین روز این حادثه نوشته است: چهل روز گذشت و چهل  سال پیر شدم. چهل روز که شاید تکمیل‌کننده روح همه ما شد و همه‌جور امتحانی را پس دادیم.

او با بیان این‌ که «ما بازماندیم و البته جا نماندیم» نوشته است: بازماندن یعنی در ایستگاه ماندن در انتظار سرویس بعدی. جا نماندیم که جا ماندن یعنی ایستگاه را ترک کردن. ما در ایستگاه در انتظار سرویس بعدی می‌مانیم و این انتظار حتما و حتما پایان خوشی خواهد داشت.

انجمن مجازی نقد

http://www.anjomanmajazi,blogfa.com نشانی اینترتنی وبلاگ انجمن مجازی است که در آن، علاقه‌مندان  به ادبیات و شعر و گروهی از وبلاگ‌نویسان ادبی عضو هستند.

در این وبلاگ هر دو هفته آثار یک شاعر در معرض نقد و بررسی کارشناسانه قرار می‌گیرد و بازدیدکنندگان درخصوص شعرهای او نظر می‌دهند.

کاکتوس از لاله زیباتر است‌

توماس نویسنده «این وبلاگ خصوصی است» در مطلبی با عنوان «بازتاب ذهن» به تفاوت تجربه در نوع نگرش انسان‌ها به زندگی پرداخته و نوشته است: اگر که فکر کنم دنیای اطراف من زیباست، دنیای اطراف من زیبا خواهد شد. اگر فکر کنم که کاکتوس زیباتر از لاله است اون زیباتر می‌شه. ذهن من دنیای اطراف من‌رو می‌سازد.

عاشق متمدن‌

رضا نیرو در «نهانجا» در شعری با عنوان «یک عاشق متمدن» این‌چنین نوشته است: به نخواستنت احترام می‌گذارم/ کلاهم را از سر برمی‌دارم/ و... می‌میرم.

وبلاگ درمانی را جدی بگیرید

نویسنده وبلاگ «یک پزشک» در مطلبی خواندنی به نقش درمانی وبلاگ‌نویسی پرداخته و نوشته است: مطالعات نشان می‌دهد نوشتن، حافظه و کیفیت خواب را بهبود می‌بخشد، سیستم ایمنی سلولی را تقویت می‌کند، در بیماران مبتلا به ایدز تعداد ویروس‌ها را کاهش می‌دهد و حتی بهبود بعد از اعمال جراحی را تسریع می‌کند.

از زمانی که پزشکان متوجه ارزش درمانی وبلاگ‌نویسی شده‌اند، بعضی از بیمارستان‌ها در سایت‌هایشان، وبلاگ‌های بیماران را میزبانی می‌کنند. وبلاگ‌نویسی بر نوشتن معمولی برتری‌هایی دارد، چرا که بیماران را به هم مرتبط می‌کند و به آنها امکان می‌دهد در مورد تجربیات مشترکشان گفتگو کنند و یک جامعه مجازی بسازند.

لطفا مرا ببینید

البته این سمت را هم بخوانید. شادی  ضابط در «وبلاگوار» نوشته است: یک نفر می‌گفت 2 سال تمام وبلاگ یک سرطانی را خوانده و با شرح شیمی‌درمانی شدن و دردها و رنج‌هایش گریه‌ها کرده است. روزی از روزها وبلاگ‌نویس در وبلاگش می‌نویسد که همه این چیزهایی که نوشته دروغ بوده و دوستی هم یک بار می‌گفت که وبلاگ مادری یا پدری را می‌خوانده که کلی عکس از فرزندش گذاشته بود و بعد از مدتی وبلاگ‌نویس نوشت که این عکس‌ها متعلق به فرزند کس دیگری است و ببخشند که سر کار گذاشته شده‌اند.

دلتنگی‌های سمانه‌

این هم نوشته علی جعفری که می‌نویسد: سمانه، دخترک معلول آسایشگاه شهید فیاض‌بخش مشهد، زندگی را در سکوت و تنهایی می‌گذراند. بی‌دیدن روی مهربان مادر و بی‌گرمای دست نوازشگر پدر. چه کسی جواب دلتنگی‌های  بزرگ این قلب کوچک را خواهد داد؟

همه دارند می‌روند

نویسنده وبلاگ «خانه اول» به مرگ سیدنی پولاک پرداخته و با اشاره به بازی زیبای او در چشمان باز بسته نوشته است: اتفاق عجیب این است که تک‌تک عوامل فیلم کوهستان برفی دارند از دنیا می‌روند. دو سه ماه قبل که کارگردانش درگذشت، الان هم همین آقای پولاک به عنوان تهیه‌کننده‌اش فوت کرد. دوستداران آقای جود لا و خانم کیدمن، باید بیشتر مواظب باشند.

آرش شفاعی‌