مرد چاله‌ها - قسمت دهم‌

بیگانه‌ها کوهی از یادداشت‌های‌شان را هم پشت سر گذاشته بودند. البته نوشته‌ها ناخوانده باقی ماند، اما عکس‌هاو نمودارها را بررسی کردیم. خیلی از آنها یادداشت‌های انسان‌شناسی بود!

بیگانه‌ها طی نخستین عصر یخ‌بندان زمین را بررسی کرده بودند. هیچ‌کدام از ما انسان‌شناس نبودیم و چقدر این امر شرم‌آور بود. هیچ‌وقت چیز تازه‌ای بین آنها پیدا نکردیم. تنها کاری که از پسش برآمدیم عکاسی از مدارک و ارسال آنها به لاول بود. از یک چیز مطمئن بودیم: بیگانه‌ها مدت‌ها قبل آنجا را ترک کرده بودند و گذاشته بودند سیستم نوردهی و تهویه‌ مطبوع را کار کند و دستگاه‌های مخابراتی به ارسال امواج ادامه دهند.

برای ما؟ برای چه کس دیگری؟

جواب دیگر این بود که پایگاه را تقریبا 600 هزار سال خاموش کرده بودند، بعد وقتی یک‌ چیزی در پایگاه تشخیص داده بود لاول به پایگاه نزدیک می‌شود دوباره به کار افتاده بود. لیر این حرف را قبول نداشت. گفت: «اگر نیروی دستگاه مخابرات قطع شود جرم کوانتومی دیگر آنجا نمی‌ماند. میدان‌ها باید درست سر جای‌شان بمانند. این چیز کوچک‌تر از اتم است؛ از لای هر چیزی رد می‌شود و سقوط می‌کند.»

به همین دلیل سیستم نیرورسانی پایگاه تمام این مدت روشن بوده. این سیستم چه چیزی ممکن بود باشد؟ ما رد چند کابل را گرفتیم و فهمیدیم که زیر پایگاه می‌رود و هزاران متر پایین‌تر از غبار مریخ به گدازه‌ها وصل می‌شود. سعی نکردیم تا آنجا حفر کنیم.

منبع نیرو احتمالا ژئوفیزیکی بود: چاله‌ای در عمق هسته‌ سیاره. بیگانه‌ها به‌ حتم تا آنجا کنده بودند تا از هسته‌ سیاره نمونه بگیرند.  بعد از آن ژنراتوری نصب کرده بودند تا از تفاوت دمایی میان هسته و سطح بهره بگیرند.